ΔΝΤ: ΣΑΣ ΔΙΑΛΥΣΑΜΕ - ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ, ΣΥΓΓΝΩΜΗ !!! ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ ΑΥΤΗ Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ;;;

Με τίτλο «Λιτότητα: Έχουμε κάνει λάθος εφ' όλης της ύλης», το εβδομαδιαίο περιοδικό «Μarianne» δημοσιεύει μεγάλο αφιέρωμα στο «απίστευτο λάθος των ειδικών του ΔΝΤ».

Β ΜΕΡΟΣ / ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΘΗ : ΑΡΧΑΙΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ... ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Καταγωγή των Γερμανών

Η Σκανδιναβία κοιτίδα όλων των Γερμανών
Οι Γερμανοί είναι στην καταγωγή Σκανδιναβοί, ώς τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.χ. ήταν ενωμένοι άνω της Βαλτικής με τα υπόλοιπα Σκανδιναβικά φύλλα απο το 1800 π.χ. μετακινήθηκαν κατά κύματα στην Ευρωπαική ήπειρο. Οι αρχαίοι λαοί λόγω έλλειψης επαρκών μέσων για την χαρτογράφηση της περιοχής πίστευαν οτι η Σκανδιναβία είναι

Α΄ΜΕΡΟΣ / ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΘΗ : ΑΡΧΑΙΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ... ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Οι Αρχαίοι Γερμανοί

Μέρος Α'
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

Προέλευση και κουλτούρα των αρχαίων γερμανικών φύλων, με αναφορές στις ρωμαϊκές πηγές


Η δήλωση του Ιορδάνη, ότι η Σκάντζα (Σκανδιναβία) είναι η κυψέλη των φυλών και η μήτρα των εθνών1, επαληθεύεται στην περίπτωση των γερμανικών φύλων. Τα φύλα αυτά βρίσκονται την αυγή της

Οι τούρκοι είναι καχύποπτοι με τους… τούρκους!

Η Τουρκία είναι η χώρα όπου οι κάτοικοι της περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, δεν… εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. 

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΙΔΡΥΣΕ ΣΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Μετά την έναρξη στις αρχές Μαρτίου της Ορθόδοξης μηχανής αναζήτησης Ρουμπλιώφ, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακοίνωσε ότι επεκτείνει την 

Ουκρανία: Πόλεμος για μια νέα Γιάλτα στον κόσμο...

Γκεόργκι Μποβτ, ειδικά για τη RBTH

Η αντιπαράθεση που μαίνεται στην Ουκρανία δεν είναι απλά μια περιφερειακή, αδελφοκτόνος σύγκρουση. Σημαίνει μια γενικότερη ρήξη στον κόσμο για τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου, πολυπολικού συστήματος, κόντρα στη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Και βέβαια, σηματοδοτεί νέες παγκόσμιες συμμαχίες.

Ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί πώς

Η Ευρώπη των... Εβραίων (?)

Στις 18 Οκτωβρίου του 2011 κι ενώ η Ευρώπη είχε μπει πλέον για τα καλά στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση της νεότερης ιστορίας της, η Ευρωπαϊκή Εβραϊκή Ένωση κάνει την έναρξη των πρώτων εκλογών για την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Εβραϊκού Κοινοβουλίου. 

Στις εκλογές…

Σύσταση ευρωπαϊκού στρατού προτείνει ο Γιούνκερ ?

Θετική απήχηση στη Γερμανία έχει η πρόταση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για σύσταση κοινού ευρωπαϊκού στρατού.

Αιτιολογώντας την πρότασή του, ο κ. Γιούνκερ υποστηρίζει ότι κατά αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε. θα ήταν σε θέση να αντιδράσει σε απειλές ενάντια σε κράτος - μέλος ή φιλικής γειτονικής χώρας. Με αναφορά στην Ουκρανία ο κ. Γιούνκερ τονίζει ότι ο κοινός ευρωπαϊκός στρατός θα μπορούσε να δώσει στη Ρωσία να καταλάβει ότι

ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ [...]

«Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνετε την Αυστραλία σπίτι σας», το μήνυμα που προωθείται..

Η αφίσα που δείχνει ένα πλοιάριο μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα να παλεύει με τα κύματα..

Τα social media έχουν πάρει «φωτιά».

Το μήνυμα της αυστραλιανής κυβέρνησης είναι το εξής: «Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνετε την Αυστραλία σπίτι σας». 

Το μήνυμα αυτό το προωθεί, μάλιστα, με διάφορους τρόπους. Η κύρια αφίσα δείχνει ένα πλοιάριο μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα να παλεύει με τα κύματα και επάνω της διαβάζει κανείς: «Αποκλείεται. Δεν θα κάνετε την Αυστραλία σπίτι σας». Μέσω ενός βίντεο με σκληρό οπτικοακουστικό υλικό η Αυστραλία αναπαράγει το ίδιο μήνυμα. Σε αυτό βλέπουμε τον διοικητή επιχειρήσεων των κύριων συνόρων, Κάμπελ, σε έντονο ύφος και με φόντο την ανωτέρω αφίσα που έχει μεταφραστεί σε 17 γλώσσες, μεταξύ άλλων, να λέει: «Εάν ταξιδέψετε με πλοίο χωρίς να έχετε βίζα δεν πρόκειται να κάνετε την Αυστραλία σπίτι σας. Οι κανόνες εφαρμόζονται σε όλους. Οικογένειες, παιδιά, ασυνόδευτα παιδιά, μορφωμένοι ή εξειδικευμένοι, δεν αποτελούν εξαίρεση».

«Μην πιστεύετε τα ψέματα των λαθρεμπόρων. Αυτοί οι εγκληματίες θα αρπάξουν τα λεφτά σας και θα βάλουν τη ζωή σας και τη ζωή των μελών της οικογένειάς σας σε ρίσκο για το τίποτα. Το μήνυμα είναι απλό: Εάν έρθετε στην Αυστραλία παράνομα μέσω πλοίου δεν υπάρχει καμία περίπτωση εσείς να κάνετε κάποτε την Αυστραλία σπίτι σας», λέει ακόμη. 

****************************************************************

Η Ελβετία χωρίς τον Καποδίστρια δεν θα ήταν αυτό που είναι...

Η Ελβετία χωρίς τον Καποδίστρια δεν θα ήταν αυτό που είναι...

Ενα κείμενο προς τιμή του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας

Πριν από λίγες ημέρες, tovima.gr, δημοσίευσε ένα κείμενο σχετικά με την άγνωστη σε πολλούς δράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελβετία και το ρόλο του στην ουδετερότητα της χώρας αλλά

και την ενσωμάτωση των καντονιών της Γενεύης και του Βο (Λωζάννη) σε αυτήν. Το ζήτημα συγκέντρωσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως σε αντιδιαστολή με τη θλιβερή πραγματικότητα ότι ενώ οι Ελβετοί τιμούν τον Καποδίστρια για την προσφορά τους στη χώρα τους, στην Ελλάδα, την πατρίδα του, δολοφονήθηκε, τη στιγμή που σχεδίαζε να χτίσει από το μηδέν ένα νέο ελεύθερο κράτος. Στα πλαίσια της συζήτησης που προκάλεσε το εν λόγω κείμενο, ο πρέσβης της Ελβετίας στην Αθήνα κ. Lorenzo Amberg απέστειλε στο Βήμα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενό του σχετικά με το ίδιο ζήτημα, το οποίο βασίζεται σε ομιλία του στην Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας στις 23 Σεπτεμβρίου 2011 προς τιμή του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Το ακόλουθο κείμενο αφορά κάποιες πτυχές της ζωής αυτού του μεγάλου πολιτικού άντρα που υπήρξε ο Ιωάννης Καποδίστριας· ειδικά το ρόλο που διαδραμάτισε στη θεσμική αναδιοργάνωση της Ελβετίας, καθώς και στην ενδυνάμωση του καθεστώτος της μόνιμης ουδετερότητας. Δεν το γράφω ως ιστορικός, αφού δεν έχω αυτή την ιδιότητα, αλλά ως ευγνώμων πολίτης, όπως επίσης και ως διπλωματικός εκπρόσωπος της σύγχρονης Ελβετίας, η οποία, χωρίς εκείνον, αναμφίβολα, δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα.

Πρώτη αποστολή του Καποδίστρια στην Ελβετία από τον Σεπτέμβριο 1813 ως τον Νοέμβριο του 1814

Ο Καποδίστριας εισέρχεται στην ελβετική ιστορία σε μια κρίσιμη στιγμή, ενώ επικρατεί το συγκεντρωτικό κράτος, το οποίο θέλησε να δημιουργήσει η Γαλλία, κατόπιν της εισβολής της το 1798 στην Ελβετία, και καταλήγει σε μια κατάσταση χάους, πραξικοπημάτων και αναρχίας το 1802. Ο Ναπολέων, έχοντας αποσύρει τα στρατεύματά του, επιβάλλει τότε στους Ελβετούς το καθεστώς της ομοσπονδίας. Επιστρέφει στα καντόνια τις εξουσίες τους και καταργεί την κεντρική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια «διαμεσολάβηση» ανάμεσα στα αριστοκρατικά και στα προοδευτικά καντόνια, αλλά πρόκειται πρωτίστως για «επιβολή». Το κάθε καντόνι έχει το δικό του σύνταγμα, αλλά αυτά τα συντάγματα είναι περίπου όμοια και δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις ιστορικές, θρησκευτικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες του κάθε καντονιού. Η Ελβετία, μεταξύ του 1802 και του 1813 γίνεται ακόμα πιο εξαρτημένη από τη Γαλλία από ό,τι στο παρελθόν. Είναι υποχρεωμένη να διαθέσει 16.000 στρατιώτες στον στρατό του Ναπολέοντα, προκειμένου να λάβουν μέρος στους διάφορους πολέμους, με αποτέλεσμα σημαντικές ανθρώπινες απώλειες, κυρίως κατά την Ρωσική εκστρατεία.

Το 1813, 130.000 Ρώσοι και Αυστριακοί στρατιώτες εισβάλλουν στην Ελβετία, προκειμένου να πολεμήσουν τα γαλλικά στρατεύματα στα σύνορά της. Η τάξη του ελβετικού κράτους, την οποία έχει επιβάλει η Γαλλία καταρρέει άμεσα. Η ομοσπονδιακή Βουλή, το Κοινοβούλιο που απαρτίζεται από δύο βουλευτές από το κάθε καντόνι, αλλά χωρίς πραγματικές αρμοδιότητες, καταργεί το σύνταγμα, το λεγόμενο «Σύνταγμα της διαιτησίας».

Οι νικήτριες Δυνάμεις, η Αγγλία, η Ρωσία, η Πρωσία και η Αυστρία, όπως γνωρίζουμε, ξεκινούν την αναδιοργάνωση της Ευρώπης, αποκαθιστώντας κυρίως την παλιά τάξη πραγμάτων. Ποια θα είναι η θέση της Ελβετίας, η οποία βρίσκεται γεωγραφικά στο κέντρο της Ευρώπης; Μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, η Ρωσία είναι εκείνη που εκδηλώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την Ελβετία. Ο Καποδίστριας λαμβάνει εντολή από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α' να «σώσει (την Ελβετία) από το γαλλικό δεσποτισμό» και να τη συνδράμει ώστε «να ξαναβρεί τον εαυτό της και να λάβει μέρος [...] στο μεγάλο έργο της ευρωπαϊκής αναδόμησης» (Bouvier-Bron, σελ. 19).

Ο Καποδίστριας λοιπόν φτάνει στην Ελβετία τον Νοέμβριο του 1813 και θα παραμείνει εκεί ως τον Σεπτέμβριο του 1814. Φέρει τον τίτλο του έκτακτου απεσταλμένου και εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου του Ρώσου Τσάρου. Συνεργάτες του είναι ο Αυστριακός διπλωμάτης, Lebzeltern, αργότερα ο Schraut, επίσης ένας Άγγλος, ο Cunning και άλλοι. Κανείς τους όμως δεν θα παραμείνει στην Ελβετία καθ' όλη αυτή την περίοδο, και όπως επισημαίνει και η κ. Michele Bouvier-Bron, ο Καποδίστριας «αδιαμφισβήτητα άσκησε την πλέον καθοριστική επιρροή» μεταξύ των απεσταλμένων των Μεγάλων Δυνάμεων.

Τον Σεπτέμβριο του 1813, η Ελβετία είναι κατακερματισμένη. Η χώρα σπαράσσεται από πολιτικούς διχασμούς, από διαμάχες επιρροών, από εδαφικές διεκδικήσεις. Πρόκειται για μια πολύ οδυνηρή μεταβατική περίοδο, και η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή, ώστε η χώρα να βρίσκεται στο μεταίχμιο ενός εμφυλίου πολέμου. Ο Κερκυραίος, ο οποίος, απαντώντας στον τσάρο, δηλώνει ότι γνωρίζει την Ελβετία μόνο από τα βιβλία και πως δεν μιλά γερμανικά, βουτάει στα βαθιά νερά και αναπτύσσει μια αξιοθαύμαστη δραστηριότητα. Σε λίγο καιρό, γίνεται γνώστης των ελβετικών πραγμάτων. Επισκέπτεται όλους τους παράγοντες, όλα τα καντόνια, συντάσσει σχέδια αποφάσεων και συνταγμάτων, συμβουλεύεται, κατευνάζει τα πάθη, αναζητά συμβιβασμούς, και την ίδια στιγμή αναφέρει πιστά και λεπτομερώς στους ανωτέρους του όλα όσα συμβαίνουν στην Ελβετία. Μόνο μια φορά χρησιμοποιεί, μαζί με τους συναδέλφους του, την απειλή: Τον Αύγουστο του 1814, όταν η ομοσπονδιακή Βουλή ή το Κοινοβούλιο, το οποίο εδρεύει στη Ζυρίχη, δεν έχει καταλήξει στο κείμενο του νέου ελβετικού Συντάγματος, οι ξένοι διπλωμάτες απειλούν να διαλύσουν τις σχέσεις τους με τη

Βουλή και να εγκαταλείψουν τη χώρα στους διχασμούς της. Τρεις μέρες αργότερα υιοθετείται το Σχέδιο του Συντάγματος.

Στο τέλος αυτού του μαραθωνίου, όχι μόνο η Ελβετία, αλλά και το κάθε καντόνι έχει το δικό του Σύνταγμα. Η πολιτική ειρήνη έχει αποκατασταθεί, όπως επίσης και μια κάποια ισορροπία μεταξύ των καντονιών, τα οποία έχουν όλα τα ίσα δικαιώματα. Η Ελβετία αναγνωρίζεται από τους Συμμάχους (σημειώνουμε ότι ορισμένα μικρά κρατίδια εξαφανίστηκαν την εποχή εκείνη, όπως η Γένοβα ή η Βενετία).

Ασφαλώς, δεν πρόκειται ακόμα για την Ελβετία που διαμορφώθηκε αργότερα το 1830 και το 1848. Το ομοσπονδιακό κράτος είναι ακόμα αδύναμο, η ύπαρξή του σε εμβρυϊκό στάδιο. Ωστόσο, έχουν τεθεί οι βάσεις. Εκεί όπου ο Ναπολέων απέτυχε με τη βία, ο Καποδίστριας τα κατάφερε με τον διάλογο, τη δύναμη της πειθούς και την επιμονή του. Αυτός ο ιδιοφυής διπλωμάτης, όχι μόνο κατανόησε από πολύ νωρίς την πολυπλοκότητα της ελβετικής πραγματικότητας στις παραμικρές της λεπτομέρειες, αλλά εντέλει κατάφερε να πείσει τους συνομιλητές του ότι η λύση που τους πρότεινε ήταν για το συμφέρον τους. Αργότερα, μετά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης το 1821, σε μια επιστολή του σε Κερκυραίο θα γράψει τα εξής: «Η αναγέννηση και η πραγματική ανεξαρτησία ενός λαού δεν μπορούν παρά να είναι έργο του ιδίου. Μια εξωτερική βοήθεια μπορεί ενδεχομένως να τις διευκολύνει, όχι όμως και να τις δημιουργήσει.» (Chronos). Αναμφίβολα, ο Καποδίστριας είχε ήδη υιοθετήσει αυτήν την άποψη όταν οργάνωνε τα ζητήματα της Ελβετίας. Το απόσπασμα αυτό επιβεβαιώνει επίσης ότι ο Καποδίστριας δεν έπαψε ποτέ να είναι ένας Έλληνας πατριώτης, έτοιμος να υπηρετήσει τον απελευθερωμένο του λαό και να αναδιοργανώσει το Κράτος του, όπως και θα το κάνει από το 1829 ως το 1831.

Κατά τους μήνες των διαπραγματεύσεων, σχολιάζει με ενάργεια: «Στις δημοκρατίες, συζητάμε πολύ, παίρνουμε αποφάσεις με δυσκολία, και ενεργούμε με μεγάλη βραδύτητα.» Είναι μια ορθή ματιά και όσον αφορά στη λειτουργία της Ελβετίας, αυτό ισχύει απολύτως, ακόμα και στις μέρες μας: οι συζητήσεις διεξάγονται έτσι ώστε να ακούγεται η φωνή όλων των κομμάτων, και η δυσκολία λήψης αποφάσεων προέρχεται από την αναγκαιότητα εξεύρεσης συμβιβασμών, και η βραδύτητα των ενεργειών αποτελεί το τίμημα της απουσίας μιας ισχυρής κεντρικής εξουσίας. Η τελευταία ενισχύεται ωστόσο σε περίπτωση κινδύνου, για παράδειγμα σε περίπτωση εξωτερικής απειλής.

Διαβάζοντας τις επιστολές και τις αναφορές του, φαίνεται ότι, παρά τον τεράστιο φόρτο της δουλειάς, παρ' όλες τις συκοφαντίες εναντίον του, κατά τα διάφορα στάδια των διαπραγματεύσεων, από τους μεν και τους δε, ο Καποδίστριας δένεται με την Ελβετία. Στο τέλος της αποστολής του, τον Σεπτέμβριο του 1814, γράφει στον πατέρα του τα εξής:

«Τα ζητήματα της Ελβετίας ολοκληρώθηκαν. Η Βουλή επικύρωσε τελικά το ομοσπονδιακό Σύνταγμα [...]. Ολοκληρώθηκε μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαπραγμάτευση, με ατέλειωτες δυσκολίες και ταξίδια και γραπτά και δοκιμασίες και συντάγματα και σχέδια - αλλά δεν πειράζει. Αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι με γέμισαν με στοργή και ειλικρινή εγκαρδιότητα. Η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν με αποζημίωσε σε μεγάλο βαθμό για όλες μου τις προσπάθειες. Αν, στο μέλλον, θέλουν να είναι ευτυχισμένοι και να χαίρονται την ανεξαρτησία τους, εκτιμώ ότι δεν θα έχω χάσει ούτε το χρόνο, ούτε τον κόπο μου.» (Bouvier-Bron, σελ. 271).

Και να τι είπε για τη διαπραγματευτική ευφυΐα του Καποδίστρια εκείνος που υπήρξε για κάποιο διάστημα γραμματέας του, ο Elie-Ami Betant από τη Γενεύη, στη βιογραφία του

Καποδίστρια το 1839: «Γεννημένος σε μια ευάλωτη και διαιρεμένη δημοκρατία, εξοικειωμένος [...] με τη γλώσσα των λαϊκών παθών, ο Καποδίστριας είχε απόλυτη άνεση απέναντι στις διαμάχες των κομμάτων που ανατάραζαν την Ελβετία, την εποχή εκείνη. Κατάφερε να κερδίσει την εκτίμησή τους, γιατί δεν χρησιμοποίησε ούτε διπροσωπία, ούτε ακαμψία απέναντί τους, και εισχώρησε με ειλικρίνεια στα εσωτερικά τους ζητήματα [...]» (Betant, σελ. 25).

Κατά την πρώτη του αποστολή στην Ελβετία, ο Καποδίστριας κατάφερε επίσης να δημιουργήσει φιλικούς δεσμούς με πολλές προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, όπως τον Fellenberg, τον περίφημο ιδρυτή και διευθυντή της σχολής του Hofwyl, τον φιλελεύθερο βουλευτή από το καντόνι του Vaud, τον Henri Monod, όπως επίσης και τον Charles Pictet de Rochemond. Οι σχέσεις αυτές θα ενισχυθούν και, όπως ξέρετε, ο Καποδίστριας, μην μπορώντας να επιστρέψει στα Επτάνησα, εξαιτίας των Άγγλων που είχαν καταλάβει τα νησιά, θα εγκατασταθεί προσωρινά, αλλά για αρκετά χρόνια στην Ελβετία, και συγκεκριμένα στη Γενεύη, η οποία θα γίνει ένα από τα κέντρα του ευρωπαϊκού φιλελληνισμού. Αυτό όμως αποτελεί θέμα για μια άλλη διάλεξη!

Ο Καποδίστριας, με τον τρόπο αυτόν συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία ενός βιώσιμου και σχετικά ανεξάρτητου κράτους. Το 1814, όλα τα ξένα στρατεύματα εγκατέλειψαν τη χώρα και η Ελβετία βρέθηκε πλέον υπό την παρακολούθηση των συμμαχικών Δυνάμεων, αλλά όχι υπό την κηδεμονία τους. Η Ρωσία μερίμνησε ώστε να περιοριστεί όχι μόνο η επιρροή της Γαλλίας, αλλά και της Αυστρίας. Καμία Μεγάλη Δύναμη δεν είχε κυρίαρχη επιρροή στην Ελβετία. Η Ρωσία χρησιμοποιεί πλέον τη δύναμή της, αποκλειστικά για να καταστήσει όλο και πιο ανεξάρτητη, ακόμα πιο ουδέτερη την Ελβετία. Αυτό προκύπτει στο Συνέδριο της Βιέννης, όπου παρευρίσκεται ο Καποδίστριας, αμέσως μετά το τέλος της αποστολής του στην Ελβετία.

Εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Συνέδριο της Βιέννης, Σεπτέμβριος 1814 - Ιούνιος 1815

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η Ελβετία εκπροσωπείται στο Συνέδριο της Βιέννης από μια αντιπροσωπεία τριών συντηρητικών πολιτικών, μελών της Βουλής (κοινοβουλίου), αντιπροσωπεία η οποία εδρεύει την περίοδο εκείνη στη Ζυρίχη. Το κεντρικό πρόσωπο όμως είναι αναμφίβολα ο πολιτικός από τη Γενεύη, Charles Pictet de Rochemont, ο οποίος ήταν εντεταλμένος της Δημοκρατίας της Γενεύης. Η Γενεύη είναι τότε σύμμαχος της Ομοσπονδίας, αλλά όχι ακόμα μέλος της, καθώς δεν αποτελεί ακόμα καντόνι. Ο Pictet de Rochemont συνοδεύεται από τον Francois d'lvernois. Σκοπός του Pictet είναι να προσαρτήσει τη Γενεύη στην Ομοσπονδία ως καντόνι εξομαλύνοντας το έδαφος της Δημοκρατίας, έτσι ώστε να διαμορφωθεί σε μια ενότητα και να συνδεθεί με το ελβετικό έδαφος. Η στρατηγική του Pictet είναι η εξής: η ασφάλεια της Γενεύης δεν μπορεί να εξασφαλιστεί παρά μόνο εάν η τελευταία γίνει μέλος της Ομοσπονδίας. Η δε ασφάλεια της Ομοσπονδίας εξαρτάται επίσης από τη στρατιωτική ασφάλεια των συνόρων του καντονιού της Γενεύης. Ας ρίξουμε μια ματιά στο χάρτη, και θα συνειδητοποιήσουμε πόσο δύσκολο εγχείρημα είναι αυτό, εφόσον προϋποθέτει ότι ζητείται από τη Γαλλία, η οποία εκείνον τον καιρό βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης του παλαιού καθεστώτος, να γίνει σύμμαχος των Μεγάλων Δυνάμεων και να συμμορφωθεί με τις εδαφικές παραχωρήσεις.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, ο Καποδίστριας αποδεικνύεται πιστός σύμμαχος των Ελβετών και συγκεκριμένα του Pictet de Rochemont, όπως επιβεβαιώνεται από την ογκώδη διπλωματική τους αλληλογραφία. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας μοναδικής συνεργασίας μεταξύ των δύο αντρών, οι οποίοι συναντώνται πολύ συχνά, νωρίς το πρωί. Ο Pictet ενημερώνεται για τις τελευταίες εξελίξεις των διαπραγματεύσεων. Ορισμένες φορές, ο Καποδίστριας του ζητά να του υποβάλει σχέδια και αιτήματα που αφορούν την Ελβετία, προκειμένου να τα διαβιβάσει, εξ' ονόματός του, στους τότε αξιωματούχους υπουργούς στη Βιέννη. Οι δύο άντρες μοιράζονται στιγμές ικανοποίησης, αλλά και απογοήτευσης: ο τροχός της διπλωματικής τύχης γυρίζει αδιάκοπα. Μπορούμε να βεβαιώσουμε, χωρίς να ανατρέξουμε σε λεπτομέρειες, συμφωνώντας με τον Pictet και τον συνάδελφό του d'lvernois, ότι ο Καποδίστριας υπήρξε ο πιο πιστός δικηγόρος, ακούραστος και πλέον αποτελεσματικός μεσολαβητής των συμφερόντων της Γενεύης και της Ελβετίας στη Βιέννη.

Κατά την επιστροφή του από τη Βιέννη, τον Απρίλιο του 1815, ο Pictet γράφει στην αναφορά της ολοκλήρωσης της αποστολής στο μεγάλο Συμβούλιο της Γενεύης:

«(...) μεταξύ εκείνων που ενδιαφέρθηκαν για τα επιτεύγματά μας, κανείς δεν το έπραξε με περισσότερη συνέχεια, καλή διάθεση, ευφυΐα και αποτελεσματικότητα από τον κόμη Καποδίστρια. Κατά τις ενενήντα δύο συνεδριάσεις (=συναντήσεις) που είχα μαζί του, ήταν πάντα ίδιος και απαράλλαχτος, ο καλύτερος οδηγός, ο καλύτερος σύμβουλος και προικισμένος με μια υπομονή, η οποία δεν κάμφθηκε ποτέ, παρ' όλο που τα ζητήματα της Ελβετίας του έδωσαν αφορμή να τα αποστραφεί και παρ' όλο που ανέλαβε κατά κύριο λόγο τη μεγάλη διαπραγμάτευση με την Πολωνία και την Σαξονία, κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αδιαφορία του απέναντι στα συμφέροντα της ασήμαντης Γενεύης.» (Cramer, I, XXIII).

Όπως γνωρίζουμε, ο Pictet κατάφερε, στην πρώτη Διάσκεψη των Παρισίων και κυρίως στο Συνέδριο της Βιέννης να « εξομαλυνθούν » τα σύνορα του καντονιού της Γενεύης και να συνδεθεί το έδαφός της με εκείνο του κανονιού του Vaud. Ο κανονισμός αυτός επέτρεψε την ενοποίηση της Γενεύης με την Ομοσπονδία. Σε ελβετικό επίπεδο, επιτεύχθηκαν κι άλλες εδαφικές εξομαλύνσεις και τα σύνορα που καθιερώθηκαν στη Βιέννη το 1815 παρέμειναν τα ίδια ως τις μέρες μας. Όσο για την περιοχή του Vaud, από όπου κατάγεται και ο οικοδιδάσκαλος του Αλεξάνδρου Α',Cesar Laharpe, ο οποίος συμμετείχε επίσης στο Συνέδριο της Βιέννης, ο Καποδίστριας επέμεινε επιτυχώς ώστε αυτή η περιοχή, η οποία ήταν υπό την κατοχή του καντονιού της Βέρνης ως το 1798, να γίνει ένα κυρίαρχο καντόνι και μέλος της Ομοσπονδίας. Οι κάτοικοι του Βο, όπως και της Γενεύης οφείλουν στον Καποδίστρια ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη.

Η αναγνώριση της ουδετερότητας

Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, πραγματοποιείται η επιστροφή του Ναπολέοντα από τη νήσο Έλβα. Οι Σύμμαχοι προετοιμάζουν στρατιωτική επίθεση και ζητούν από την Ελβετία να επιτρέψει στα συμμαχικά στρατεύματα να περάσουν μέσα από το καντόνι του Valais και της Βασιλείας προς τη Γαλλία. Τα ελβετικά στρατεύματα συντάσσονται με τα συμμαχικά στρατεύματα στο Franche-Compte και συμμετέχουν στην πολιορκία του γαλλικού φρουρίου του Huningue, στην απέναντι πλευρά της Βασιλείας. Με τη συνθηκολόγηση αυτού του φρουρίου, τον Αύγουστο του 1815, ολοκληρώνεται η τελευταία στρατιωτική ενέργεια με ελβετική συμμετοχή στο εξωτερικό. Ακολουθεί τότε η Δεύτερη Διάσκεψη των Παρισίων (μία πρώτη Διάσκεψη, η οποία δεν ευοδώθηκε είχε συγκεντρώσει τους Συμμάχους στο Παρίσι, λίγο πριν από το Συνέδριο της Βιέννης). Αυτή η Διάσκεψη των Παρισίων υιοθετεί, στις 20 Νοεμβρίου 1815, την περίφημη «Διακήρυξη των Δυνάμεων για την αναγνώριση και την εγγύηση της μόνιμης ουδετερότητας της Ελβετίας και του απαραβίαστου του εδάφους της.» Πρόκειται για μια «ρητή και γνήσια αναγνώριση της μόνιμης ουδετερότητας της Ελβετίας», καθώς και για μία εγγύηση «της ακεραιότητας και του απαράβατου των εδαφών της σύμφωνα με τα νέα σύνορά της.» Η ουδετερότητα της Ελβετίας αποτελεί όφελος, τόσο για τους Ελβετούς, οι οποίοι από το 1515 προσβλέπουν στην ουδετερότητα, όσο και για τους Συμμάχους. Αυτό απορρέει από τις οδηγίες της ομοσπονδιακής Βουλής προς τον κ. Pictet de Rochemont, αναφορικά με τη δεύτερη Διάσκεψη των Παρισίων, όπου και διαβάζουμε: «Αυτό που πρωτίστως θα πρέπει να εξασφαλίσει η Ελβετία (...) είναι η εγκαθίδρυση της ουδετερότητάς της, βάση της πολιτικής της ανεξαρτησίας και της στρατιωτικής της κυριαρχίας. Οι συμμαχικές Δυνάμεις θεωρούν τα παραπάνω αναγκαίες προϋποθέσεις για τη μελλοντική ειρήνη της Ευρώπης [...]. Προκειμένου η Ελβετία να είναι ουδέτερη, θα πρέπει να εξασφαλίσει τη δύναμη της αντίστασης που προϋποθέτει η γεωγραφική της θέση και ο πληθυσμός της. Θα πρέπει να διαθέτει τα μέσα να αμυνθεί απέναντι σε επιθέσεις και να προστατευθεί έναντι οποιασδήποτε κυριαρχικής επιρροής της Γαλλίας, ή άλλου όμορου κράτους. Η Αγγλία, η Ρωσία και η Πρωσία επιθυμούν να δουν την Ελβετία σ' αυτήν τη θέση, και δεν έχουμε αμφιβολία πως και η Αυστρία το επιθυμεί ομοίως (...) (Cramer, II, σελ. 19).

Σ' αυτήν τη Δεύτερη Διάσκεψη των Παρισίων επίσης, ο Pictet de Rochemont συμβουλεύεται σχεδόν καθημερινά τον Καποδίστρια. Ο Pictet γράφει τα εξής, τον Οκτώβριο του 1815:

«Πώς θα μπορέσουμε ποτέ να ανταποδώσουμε αυτά που οφείλουμε σ' αυτόν τον υπέροχο Καποδίστρια; Έχει τόσο ευγενικά αισθήματα που θα άξιζε να είναι δικός μας. Είναι ο φοίνικας της διπλωματίας. Χωρίς αυτόν, το Συνέδριο της Βιέννης και οι λοιπές διαβουλεύσεις θα ήταν αξιοθρήνητα (...)» (Cramer, II, 171). Είναι φανερό εδώ ότι ο Pictet βρίσκεται σε μια φάση όπου αμφιβάλλει για την επιτυχία του. Σε διάστημα λιγότερο από ένα μήνα, στις 20 Νοεμβρίου, η Διάσκεψη των Παρισίων υιοθετεί την περίφημη αναγνώριση της ουδετερότητας της Ελβετίας. Και το αξιοσημείωτο είναι ότι το κείμενο αυτής της διακήρυξης έχει συνταχθεί από τον Pictet, κατόπιν αιτήματος του Καποδίστρια, ο οποίος το παρέδωσε χωρίς να αλλάξει λέξη στους Ανώτατους Εκπροσώπους των Συμμάχων. Αυτό αποτελεί, θα μπορούσαμε να πούμε, και τη μεγάλη επιτυχία του «ντουέτου» Καποδίστρια - Pictet.

Επισημαίνουμε ότι αν πράγματι ο Pictet είναι ο πλέον σεβαστός άντρας από τη Δημοκρατία της Γενεύης, παρ' όλα αυτά αποκαλεί επανειλημμένα τον Καποδίστρια «οδηγό» του, όπως και «πυξίδα» του, δηλώνει ότι χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να επιτύχει το στόχο του, και ας μην ξεχνάμε ότι μιλά για έναν άντρα, ο οποίος είναι 20 χρόνια νεότερός του! Το 1815, ο Pictet είναι 60 ετών και ο Καποδίστριας μόλις 39.

Ο Pictet πεθαίνει το 1824. Η ταφή του γίνεται την πρώτη Ιανουαρίου του 1825 στο νεκροταφείο του Plainpalais στη Γενεύη. «Πίσω από το φέρετρό του, σε θέση συγγενούς, περπατούσε ο «πιστός οδηγός» του στα Συνέδρια της Βιέννης και των Παρισίων. Ο Καποδίστριας, ο οποίος έτυχε, την εποχή εκείνη, να διαμένει στη Γενεύη, είχε ζητήσει την άδειά του να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία.» (Edmond Pictet, σελ. 435).

Οι αρετές του Καποδίστρια αναγνωρίζονται πολύ σύντομα στην Ελβετία. Το 1839, ο παλιός του γραμματέας, ο μεγάλος ελληνιστής και φιλέλληνας από τη Γενεύη, Elie-Ami Betant, στον οποίο αναφερθήκαμε πιο πάνω, γράφει στη βιογραφία του: «Η στάση του Καποδίστρια στην Ελβετία τον τιμά ιδιαιτέρως. Αρχικά, η αποστολή την οποία ανέλαβε είχε προκαλέσει τη μοχθηρία εκ μέρους των διαφόρων κομμάτων, των οποίων θίγονταν τα συμφέροντα. Σιγά σιγά όμως οι υψηλές του αρετές εκτιμήθηκαν περισσότερο και σήμερα, ομόφωνα, οι Ελβετοί λυπούνται για την απώλειά του. Το όνομά του ακούγεται με σεβασμό από άντρες όλων των απόψεων.» (Betant, σελ. 28).

Ο Καποδίστριας ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης της Γενεύης το 1815 και, ένα χρόνο αργότερα, του καντονιού του Vaud. Η Γενεύη, από την πλευρά της έδωσε το όνομά του σε μία από τις ωραιότερες όχθες της και μια αναμνηστική πλακέτα αναρτήθηκε στο σπίτι όπου διέμενε κατά το έτος 1820. Δεν γνωρίζω όμως κάποια παρόμοια επίσημη χειρονομία σε επίπεδο Ομοσπονδίας της εποχής εκείνης. Ανεγέρθηκε ωστόσο ένα άγαλμα του Καποδίστρια, κατόπιν ρωσικής πρωτοβουλίας, στα εγκαίνια του οποίου παρευρέθηκε η κ. Calmy-Rey, επικεφαλής του ομοσπονδιακού Υπουργείου Εξωτερικών, δίπλα στον Ρώσο ομόλογό της, τον κ. Serguei Lavrov. Αυτά έλαβαν χώρα τον Σεπτέμβριο του 2009, στις ακτές της λίμνης Λεμάν, στη μικρή πόλη Ouchy, κοντά στη Λωζάννη.

Η κληρονομιά του Καποδίστρια στην Ελβετία παραμένει επίκαιρη

Μια νέα τάξη πραγμάτων ξεκινά το 1814 και 1815, χάρη στη θέληση των νικητών Συμμάχων έναντι του Ναπολέοντα και συγκεκριμένα χάρη στη Ρωσία, αλλά κυρίως χάρη στη διπλωματική και ανθρώπινη ιδιοφυία του Καποδίστρια. Τα στοιχεία αυτής της νέας κατάστασης είναι τα εξής:

- Η δημιουργία μιας εσωτερικής μόνιμης ειρήνης, βασισμένης σε παραχωρήσεις και σε αμοιβαίους συμβιβασμούς

- Η υιοθέτηση ενός Συντάγματος (στα γερμανικά Bundesvertrag, δηλαδή ομοσπονδιακής Συμφωνίας), προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους το 1848

- Η ανεξαρτησία και η διεθνής αναγνώριση της ουδετερότητας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελβετίας, με την προϋπόθεση, από ελβετικής πλευράς, της δημιουργίας ενός ομοσπονδιακού στρατού, καθαρά αμυντικού, η μη ένταξη σε αμυντικές συμμαχίες, και η τήρηση μιας απόλυτης ουδετερότητας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Ο φεντεραλισμός και η ουδετερότητα, γεννημένοι κάτω από έναν ιστορικό και γεωπολιτικό ευρωπαϊκό αστερισμό, έγιναν στη συνέχεια αναπόσπαστο μέρος του ελβετικού πολιτικού συστήματος, ακόμα και της ίδιας της ταυτότητας της χώρας μου. Η εσωτερική και εξωτερική ειρήνη υπήρξαν αναγκαίες για την οικονομική και εμπορική ανάπτυξη της Ελβετίας, η οποία, για άλλα 100 χρόνια, υπήρξε μια φτωχή χώρα. Η ανάπτυξη των θεσμικών οργάνων της, η συνεχής αναζήτηση μιας ισορροπίας ανάμεσα στις ομοσπονδιακές αρμοδιότητες και εκείνες των καντονιών, η εφαρμογή της αρχής της αλληλεγγύης μεταξύ εύπορων και φτωχότερων καντονιών, οι πολιτικές διαβουλεύσεις μεταξύ τους, βασισμένες στην άμεση δημοκρατία, όλα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν, σύμφωνα με ορισμένους παρατηρητές, ως πρότυπο για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας σήμερα εδώ. Η ελβετική δημοκρατία αποτελεί έναν εξαιρετικά πολύπλοκο μηχανισμό, ένα «οργανωμένο χάος», όπως έχει χαρακτηριστεί ενίοτε. Ωστόσο, η λειτουργία της δεν είναι αυτόματη, και δεν είναι κεκτημένη μια για πάντα: Λειτουργεί μόνο όσο οι πολίτες της θέλουν να λειτουργεί.

Όσο για την ουδετερότητα, μπορούμε να πούμε ότι τηρήθηκε κατά τη διάρκεια όλων των συγκρούσεων - και δυστυχώς η Ευρώπη υπήρξε πλούσια στον τομέα αυτό από τα μέσα του 19ου ως τα μέσα του 20ου αιώνα. Συγκεκριμένα, η Ελβετία δεν μετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, οι οποίοι διαδραματίζονταν στα σύνορά μας. Αλλά το να μην συμμετέχεις στις συγκρούσεις δεν σημαίνει ότι παραμένεις αδιάφορος. Ξεκινώντας από τη μάχη του Solferino, το 1863, την οποία παρακολούθησε και περιέγραψε ο μελλοντικός ιδρυτής της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, Henri Dunant, η Ελβετία προσέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στα θύματα, για παράδειγμα συντρέχοντας τους πληγωμένους στρατιώτες από όλα τα στρατόπεδα, στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια ή οργανώνοντας κέντρα αναζήτησης αγνοουμένων. Είναι η αρχή μιας μεγάλης ανθρωπιστικής παράδοσης, η οποία συνεχίζεται ως και σήμερα.

Η θέση αυτής της «ενεργούς ουδετερότητας» έδωσε στην ελβετική διπλωματία την ευκαιρία να προσφέρει τη συνδρομή της. Αναφέρομαι για παράδειγμα στη διατήρηση, ως τρίτη πλευρά, ενός ελάχιστου βαθμού προξενικών ή πολιτικών σχέσεων μεταξύ εμπόλεμων μερών, ή σε περίπτωση ρήξης διπλωματικών σχέσεων μεταξύ δύο χωρών. Αυτό συνέβη για παράδειγμα το 2008, όταν η Βέρνη έλαβε αίτημα εκ μέρους της Ρωσίας και της Γεωργίας, προκειμένου η Ελβετία να εκπροσωπήσει τα αντίστοιχα συμφέροντά τους. Παρ' όλο που μια σύγκρουση στην Ευρώπη μοιάζει σήμερα εξαιρετικά απίθανη, ωστόσο ο ελβετικός λαός παραμένει ιδιαίτερα προσηλωμένος στην αρχή της ουδετερότητας, κατά 80 ή 90%. Όταν η Ελβετία, με δημοψήφισμα, έγινε μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η κυβέρνηση συνόδευσε το αίτημα της ένταξής της με μια επιστολή όπου υπήρχε η εξής διευκρίνιση: Η ένταξη αυτή, εκ μέρους της Ελβετίας δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, την εγκατάλειψη της ουδετερότητάς της.

Ουσιαστικά, η Ελβετία συμμετέχει σήμερα σε ψηφίσματα κυρώσεων, τα οποία αποφασίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη, σε αποστολές διατήρησης της ειρήνης, όπως στο Κόσσοβο, όχι όμως και σε στρατιωτικές ενέργειες. Το καθεστώς της ουδετερότητας εξηγεί επίσης την επιλογή της Γενεύης, ως έδρα πολλών διεθνών οργανισμών, όπως αυτών των Ηνωμένων Εθνών, του διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και πολλών άλλων.

Αν είναι ορθό ότι η δομή του ομόσπονδου κράτους και η πρακτική της ουδετερότητας έχουν αλλάξει τα τελευταία περίπου 200 χρόνια, ωστόσο ο μεγάλος Κερκυραίος, χάρη στη διπλωματική του ιδιοφυΐα και το δέσιμό του με την Ελβετία διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο για να καθιερωθούν αυτοί οι δύο πυλώνες της κρατικής μας ταυτότητας. Η ευγνωμοσύνη μας προς τον Καποδίστρια δημιουργεί έναν πολύ ισχυρό δεσμό ανάμεσα στην Ελβετία και στην Κέρκυρα, την πόλη καταγωγής του, όπου γεννήθηκε και όπου αναπαύεται.

Βιβλιογραφία:

- Betant E.-A., Correspondant du comte J. Capodistrias, President de la Grece, Geneve-Paris 1839, vol. I

- Bouvier-Bron Michelle, Archives Jean Capodistrias, tome IV. La mission de Capodistrias en Suisse (1813-1814), Corfou 1984

- Chronos (site russe : http/www.hrono.info/biograf/bio_k/kapodistria.pkp)

- Cramer Lucien, Correspondance diplomatique de Pictet de Rochemont et de Frangois d'lvernois, Paris, Vienne, Turin 1814-1816, 2 vol. Geneve-Paris 1914

- Κούκος Ανδρέας, «Η ευρωπαϊκή πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια» Ιστορία, τεύχος 505, Ιούλιος 2010, σ. 19-26

- Koukkou Helen E., John Kapodistrias, A Greek Europhile Diplomat, Athens 1994

- Κούκκου Ελένη Ε., Παύλωφ-Βάλμα Ευδοκία, Ιωάννης Α. Καποδίστριας, Ανέκδοτη Αλληλογραφία με τους Philippe-Emmanuel de Fellenberg, Rudolf-Abraham de Schifferli, 1814-1827, Αθήνα, 1999

- Pictet Edmond, Biographie, travaux et correspondance de C. Pictet de Rochemont (1755-1824), Geneve 1892

- Reymond-Exchaquet A.-M., «Un grand Vaudois... oublie ? Capo d'lstria» in Desmos, Amiti0s greco-suisses, bulletin no. 17, decembre 1999, pp. 9-13.

Ο Lorenzo Amberg, είναι Πρέσβης της Ελβετίας στην Ελλάδα

ΠΗΓΗ: http://poikilotropos.blogspot.gr/2014/10/blog-post_241.html

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ - ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΜΑΣ...

Για τον απληροφόρητο αναγνώστη, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο Ιερός Πόλεμος (Τζιχάντ) και η Σαρία –έγιναν ευρέως γνωστές τα τελευταία χρόνια κυρίως με την ευκαιρία των γεγονότων της Συρίας και της ανατροπής της κυβερνήσεως Μόρσι από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου– ήταν, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, έννοιες που αφορούσαν στο Ιράν, στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Η γενική δε εντύπωση του ευρύτερου κοινού για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν ότι αυτή είναι μια πολιτική οργάνωση οπαδών του Ισλάμ που κήδεται των συμφερόντων των Μουσουλμάνων, με ήπια ισλαμική ατζέντα, η οποία κινείται στο πλαίσιο της Δημοκρατίας και είναι σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό Ισλάμ και την τρομοκρατία.

Στο ίδιο πλαίσιο γενική ήταν μάλλον η εντύπωση ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ αποτελεί μια μικρή μόνο μειοψηφία των Μουσουλμάνων, ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα εξέφραζε τις απόψεις του κύριου ρεύματος των απλών Μουσουλμάνων και ότι όλα αυτά, Μουσουλμανική Αδελφότητα, Σαρία και Τζιχάντ, ήταν σαφώς διαχωρισμένα.

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη με τα παραπάνω. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι σαφώς συνδεδεμένη με τη Σαρία και το Τζιχάντ, δεν εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Μουσουλμάνων, αλλά, λόγω της άριστης και εκτεταμένης οργανώσεώς της –έχει παρουσία σε πάνω από ογδόντα χώρες, κατά άλλες πηγές σε πάνω από εκατό!– και της άφθονης χρηματοδοτήσεως από κράτη του Κόλπου, με πρώτη τη Σαουδική Αραβία, έχει καταστεί η ισχυρότερη παγκόσμια οργάνωση όχι μόνο σε επίπεδο θρησκείας, αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Σύμφωνα δε με εκθέσεις των μεγαλύτερων υπηρεσιών και ασφαλείας του κόσμου, που παρακολουθούν στενά τη δράση της, η πολιτική της ισχύ και η παγκόσμια ατζέντα της θυμίζουν την έκταση και τη μεθοδολογία της πάλαι ποτέ κομμουνιστικής ιδεολογίας και τους ανά τον κόσμο οπαδούς της, με τη διαφορά ότι στη θέση του Κεφαλαίου του Μαρξ και της διαλεκτικής μπήκε το Κοράνι του Μωάμεθ και η πίστη στον Αλλάχ.

Με δεδομένο ότι μεταξύ των κύριων χαρακτηριστικών της δράσεως και της επεκτατικής της στρατηγικής, όπως θα αναφέρουμε σε επόμενο άρθρο, είναι η κατευθυνόμενη μετανάστευση και εγκατάσταση (εποικισμός) Μουσουλμάνων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, η ανέγερση τεμενών και η ίδρυση πλήθους μη κυβερνητικών, δήθεν πολιτιστικών, οργανώσεων –φαινόμενα την παρουσία των οποίων στην Ελλάδα έχουν επισημάνει σε άλλο τεύχος τους τα «Επίκαιρα»– και ενώ η χώρα μας υπό την πίεση των εδώ μουσουλμανικών οργανώσεων, της Τουρκίας του Ερντογάν και των εδώ... λοιπών προοδευτικών δυνάμεων, πειθαναγκάζεται να ανεγείρει το περίφημο ισλαμικό τέμενος της Αθήνας, είναι προφανές ότι το θέμα αυτό θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

«Το Κοράνι είναι το Σύνταγμά μας»

Το «όραμα» για το Ισλαμικό Βασίλειο – Η ιστορία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και οι «αγώνες» για επικυριαρχία

Πριν αναφερθούμε σε άλλο άρθρο στην ιστορία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (στο εξής Μ.Α.), αρκεί να αναφερθούν εν συντομία δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η οργάνωση αυτή δεν είναι καθόλου νέα. Ιδρύθηκε το 1928 από τον Αιγύπτιο δάσκαλο - ακτιβιστή Χασάν Αλ Μπάνα (HassanAlBanna), ooποίος αναφέρεται από πολλές πηγές ως ένθερμος θαυμαστής του Χίτλερ και των Ναζί.

Σύμφωνα με την αρχική διακήρυξη του Αλ Μπάνα, στο Ισλάμ πρέπει να δοθεί ηγεμονικός ρόλος για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Προς το σκοπό αυτό, η Μ.Α. επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα Ισλαμικό Χαλιφάτο (βασίλειο), που θα εκτείνεται από τον παρόντα μουσουλμανικό κόσμο και τελικώς σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Μ.Α. επιδιώκει επίσης να ανατρέψει όλες τις μη ισλαμικές κυβερνήσεις, όπου αυτές υπάρχουν, και να καταστήσει τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) τη μοναδική βάση νομοθεσίας σε ολόκληρη τη Γη. Οι επιδιώξεις αυτές εμπεριέχονται στο μαχητικό σλόγκαν της Μ.Α. «Ο Θεός είναι ο σκοπός μας. Το Κοράνι είναι το Σύνταγμά μας, ο Προφήτης είναι ο αρχηγός μας, ο αγώνας (Τζιχάντ) είναι ο τρόπος μας και ο θάνατος για χάρη του Θεού είναι η υψηλότερη φιλοδοξία μας».

Δεύτερον, σε σχέση με την ανά τον κόσμο δράση της, στην οποία θα αναφερθούμε προσεχώς, στην ίδια την Αίγυπτο που αποτέλεσε για χρόνια προνομιακό πεδίο δράσεως, η Μ.Α. μόνο ήπια πολιτική δεν ακολούθησε. Ενδεικτικά: Το Δεκέμβριο του 1948 μέλος της δολοφόνησε τον τότε πρωθυπουργό Μαχμούντ Φαχμί Νουγκρασί (ΜahmudFahmiNugrashi), με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να απαγορεύσει τη λειτουργία της οργανώσεως και λίγο χρόνο μετά (Φεβρουάριος του 1949) κυβερνητικοί πράκτορες να εκτελέσουν τον Αλ Μπάνα στο Κάιρο. Τον Οκτώβριο του 1954 ένα μέλος της Μ.Α., o Abdul Munim Rauf, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Πρόεδρο της χώρας Νάσερ. Τον Οκτώβριο του 1981, η Μ.Α. σε συνεργασία με την οργάνωση ΙslamGroup δολοφόνησε τον Πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ.

Γενικώς, το θέμα με τη Μ.Α. και γενικότερα το Ισλάμ που εκπροσωπεί δεν έχει καμία σχέση με το επιχείρημα των απολογητών της, ότι άλλο πράγμα το Ισλάμ ως θρησκεία και άλλο οι ακραίοι Μουσουλμάνοι που είναι η μειοψηφία. Γιατί η ουσία είναι πως οι τελευταίοι, που δεν είναι καθόλου λίγοι, είναι πολλαπλώς ισχυρότεροι, άριστα οργανωμένοι, απολαμβάνουν την απεριόριστη οικονομική υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, ενώ το μετριοπαθές Ισλάμ, που δεν διαθέτει τίποτε από άλλα αυτά, έχει περιθωριοποιηθεί τελείως από απόψεως επιρροής.

Όλη η αλήθεια για τη Σαρία και το Τζιχάντ

Οι οπαδοί της Σαρία είναι, εξ αρχής και κατά απόλυτο τρόπο, ενάντια στο Σύνταγμα κάθε χώρας, δεδομένου ότι ο μόνος νόμος, το μόνο κανονιστικό πλαίσιο, είναι η Σαρία. Και τούτο επειδή η Σαρία βασίζεται στο Κοράνι, το οποίο οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι είναι ο αληθής λόγος του Αλλάχ, όπως αυτός τον υπαγόρευσε στον προφήτη Μωάμεθ. Εκτός από το Κοράνι, η Σαρία βασίζεται στα χαντίθ, αποφθέγματα-φράσεις του Μωάμεθ, και σε μια συμφωνημένη ερμηνεία τους από θεολόγους του Ισλάμ.

Η Σαρία υπαγορεύει ότι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να διεξάγουν Τζιχάντ στο διηνεκές μέχρι ο Οίκος του Πολέμου (DarAlHarb), όπου δεν ισχύει η Σαρία, περιέλθει στην κυριαρχία του Οίκου του Ισλάμ (DarAlIslam) ή Οίκου της Υποταγής (στην κυριολεξία), όπου εφαρμόζεται η Σαρία. Αναλόγως των εκάστοτε συνθηκών, η Σαρία επιβάλλει και κατευθύνει τόσο το βίαιο αγώνα (τρομοκρατία κ.λπ. στην εποχή μας) όσο και την προ-βίαιο Τζιχάντ, ή πολιτισμικό Τζιχάντ, γνωστό και ως κρυφό ή, κυριολεκτικώς, Κλεφτό Τζιχάντ (StealthJihad), υπό την έννοια της διεισδύσεως κάποιου σε ένα χώρο χωρίς να γίνει αντιληπτός. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πλαίσιο επιβολής της Σαρία με ήπια μέσα, αυτό προβλέπεται από την ειδική τακτική της βαθμιαίας και της βήμα προς βήμα καθιερώσεώς της, πράγμα που επιχείρησε ο Μόρσι στην Αίγυπτο και άρχισε ήδη να προωθεί και ο Ερντογάν στην Τουρκία, με τις γνωστές αντιδράσεις εναντίον και των δύο.

Ανατροπή καθεστώτων

Οι οπαδοί της στην ουσία συνωμοτούν σε μια ξένη χώρα προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς της και να καταργήσουν το Σύνταγμά της –είναι, δηλαδή, μια καθαρά παράνομη οργάνωση που πρέπει να διώκεται από το νόμο–, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τη Σαρία, η θρησκευτική ελευθερία και άλλα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα και ακόμη η ίδια η έννοια του νόμου που θεσμοθέτησαν άνθρωποι είναι ασύμβατα με το Ισλάμ. Υπό την ίδια οπτική, οποιοδήποτε νομικό σύστημα που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι παράνομο, δεδομένου ότι ο Αλλάχ και μόνο ο Αλλάχ είναι αυτός που παρέδωσε στους ανθρώπους το νόμο. Όλα αυτά δεν είναι καμία ακραία ερμηνεία εξτρεμιστών οπαδών του ριζοσπαστικού Ισλάμ, αλλά θεμελιώδεις αρχές της συγκεκριμένης θρησκείας, η οποία θεωρείται η τέλεια έκφραση της θείας βουλήσεως και δικαιοσύνης.

Όλοι οι πιστοί, ασχέτως της χώρας διαμονής τους, είναι υποχρεωμένοι να υποταχθούν στη Σαρία, ένα σφιχτό κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο ρυθμίζει κάθε πτυχή και λεπτομέρεια της συμπεριφοράς κάθε ανθρώπου, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, και επιβάλλει συγκεκριμένα πρότυπα κοινωνικής, πολιτιστικής, θρησκευτικής, πολιτικής και στρατιωτικής συμπεριφοράς. Φυσικά, όλοι οι Μουσουλμάνοι δεν εφαρμόζουν αυτά που τους υπαγορεύει η θρησκεία τους, αλλά αυτοί που τα εφαρμόζουν έχουν το «ηθικό πλεονέκτημα» απέναντι στους πρώτους ότι η δική τους παραλλαγή του Ισλάμ είναι η αυθεντική.

Στην ουσία, η Σαρία είναι μια αυταρχική ιδεολογία, η οποία ελέγχει κάθε πλευρά της ζωής ενός ανθρώπου, ενώ το Ισλάμ είναι ταυτόχρονα θρησκεία και πολιτική ιδεολογία, η οποία επιβάλλει στους πιστούς της να διεξάγουν τον Ιερό Πόλεμο ή Τζιχάντ. Σε σχέση με αυτό, ορισμένοι ερμηνεύουν το Τζιχάντ –μάλλον παραπλανητικά– ως έναν προσωπικό αγώνα για αυτοπειθαρχία, αυτοθυσία για την προσωπική βελτίωση κάθε οπαδού του και με σκοπό να δοξάσει έτσι τον Αλλάχ. Οι υπόλοιποι ερμηνεύουν το Τζιχάντ όπως αυτό είναι στην πραγματικότητα, ένας ιερός πόλεμος για ένα παγκόσμιο ισλαμικό κράτος, το Χαλιφάτο, το οποίο θα κυβερνάται σύμφωνα με αυτά που επιβάλλει η Σαρία.

Διγλωσσία για το Τζιχάντ

Δύο ιδιαίτερα έγκυρες πηγές είναι διαφωτιστικές και ενδεικτικές της διγλωσσίας που χρησιμοποιεί η Μ.Α. Η πρώτη είναι ένα βιβλίο που εγράφη το 14ο αιώνα από τον AhmadIbnNaibAl-Misri (Εξάρτηση του ταξιδιώτη – Το κλασσικό εγχειρίδιο του Ιερού Ισλαμικού Νόμου), το οποίο αναφέρει: «Τζιχάντ σημαίνει το να κάνεις πόλεμο εναντίον των μη Μουσουλμάνων και ετυμολογικώς προέρχεται από τη λέξη “muhajada”, που σημαίνει πόλεμος για εγκαθίδρυση της θρησκείας» – και αυτό είναι το έλασσον Τζιχάντ. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μεγάλο Τζιχάντ είναι ο αγώνας για την πνευματική βελτίωση του καθενός, με τη Μ.Α. να αντιστρέφει σκόπιμα τις έννοιες και να θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όταν αναφέρονται στο Τζιχάντ εννοούν ότι η πραγματική του έννοια είναι αυτή και όχι ο πόλεμος εναντίον των μη Μουσουλμάνων. Η άλλη πηγή είναι ο Αιγύπτιος Qutb, αρχιθεωρητικός της Μ.Α. (δεκαετία 1950), ο οποίος στο βιβλίο του Οδόσημα αναφέρει ότι «ο λόγος για το Τζιχάντ, ο οποίος περιγράφεται στους στίχους [Σ.Σ.: τους αναφέρει] είναι η εγκαθίδρυση της εξουσίας του Θεού στη Γη, να διευθετήσει τις ανθρώπινες υποθέσεις σύμφωνα με την ορθή καθοδήγηση που παρέχει ο Θεός, η κατάργηση όλων των Σατανικών δυνάμεων και Σατανικών συστημάτων ζωής, να δώσει τέλος στην κυριαρχία του ανθρώπου σε άλλους ανθρώπους, δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Θεού και κανείς δεν έχει την εξουσία να κάνει τους άλλους υπηρέτες ή να κάνει αυθαίρετους νόμους για αυτούς. Αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί για να γίνει Τζιχάντ».

Η Σαρία στην καθημερινή ζωή – Η ποινή θανάτου, ο δημόσιος ραβδισμός και η πολυγαμία

Τα πλέον χαρακτηριστικά και ακραία δείγματα της εφαρμογής της Σαρία στην καθημερινή ζωή προέρχονται από τη Σαουδική Αραβία, η οποία φημίζεται για τις εξαιρετικά αυστηρές σωματικές ποινές που επιβάλλει. Η ποινή του θανάτου μπορεί να επιβληθεί σε μια σειρά από αδικήματα, όπως ο φόνος, ο βιασμός, η ένοπλη ληστεία, η επανειλημμένη χρήση ναρκωτικών, η μοιχεία, η ομοφυλοφιλία, η μαγεία και κυρίως για το έγκλημα της αποστασίας, της εγκαταλείψεως, δηλαδή, του Ισλάμ με σκοπό τον ασπασμό άλλης θρησκείας. Η ποινή του θανάτου εκτελείται διά αποκεφαλισμού, λιθοβολισμού ή εκτελεστικού αποσπάσματος και ακολουθείται από σταύρωση. Από τις 345 αναφερθείσες εκτελέσεις ατόμων στην περίοδο 2007-2010 και οι 345 εκτελέσθηκαν διά δημόσιου αποκεφαλισμού. Δύο εκτελέσεις για μαγεία έγιναν το 2011, ενώ τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχουν αναφορές για εκτέλεση διά λιθοβολισμού (4 έγιναν στο διάστημα 1981-1992). Οι δημόσιοι ραβδισμοί και οι μαστιγώσεις αφορούν σε ελάσσονα παραπτώματα.

Η πολυγαμία (μέχρι τέσσερις γυναίκες) επιτρέπεται, με τον ιδρυτή του κράτους βασιλιά AbulAziz να έχει τα πρωτεία, έχοντας συνάψει πάνω από 200 γάμους. Ο σύζυγος έχει το δικαίωμα να χωρίσει τη σύζυγο ανά πάσα στιγμή, ενώ για να πάρει διαζύγιο μια γυναίκα πρέπει να συμφωνήσει ο σύζυγος. Ο τελευταίος μπορεί επίσης να ασκήσει φυσική βία εναντίον της χωρίς καν να το δικαιολογήσει, και πολλά άλλα γνωστά σε όλους μας. Αυτό που είναι συγκλονιστικό είναι το θέμα των γυναικών για σύναψη γάμου. Στη Σαουδική Αραβία δεν υπάρχει περιορισμός για το ελάχιστο όριο της ηλικίας μιας γυναίκας, και μόνο το 2009 ο Γενικός Μουφτής της χώρας φέρεται να καθόρισε το όριο αυτό στα 10 ή 12 χρόνια.

Μια Αιγύπτια συγγραφέας, η Ν. Νταρβίς, ανέφερε σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή στο CBN ότι κατά το Ισλάμ δεν υπάρχει ελάχιστο όριο ηλικίας των κοριτσιών στο γάμο, η οποία μπορεί να είναι οποιαδήποτε, ακόμη και 5 ετών, με δυνατότητα, μάλιστα, του συζύγου να ολοκληρώσει τις σχέσεις του με την ανήλικη σύζυγό του όταν αυτή φτάσει τα εννέα της χρόνια. Για τους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής της κουλτούρας των άλλων, σημειώνεται ότι, κατά τον ελληνικό νόμο, η σεξουαλική σχέση στην ηλικία των 12 ετών θεωρείται αποπλάνηση ανηλίκου, ενώ κάτω από τα 12 παιδεραστία.

Τα προβλήματα για την Ελλάδα και ο κίνδυνος για την Εθνική Ασφάλεια

Τα παραπάνω αποτελούν ένα γενικό περίγραμμα της ισλαμικής ιδεολογίας και αποβλέπουν στην εξοικείωση του αναγνώστη για την καλύτερη κατανόηση μιας σειράς άρθρων που θα ακολουθήσουν και ορισμένες βασικές έννοιες του επικρατούντος ρεύματος του Ισλάμ (βλ. Μουσουλμανική Αδελφότητα). Σκοπός της αρθρογραφίας αυτής είναι μελέτη των κινδύνων από πλευράς Εθνικής Ασφαλείας, από τη συσσώρευση ενός τεράστιου αριθμού Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λαθρομεταναστών είναι Μουσουλμάνοι.

Μεγάλης σημασίας για τη μελέτη αυτή είναι τα συμπεράσματα και η έκταση των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την καθοδηγούμενη αθρόα είσοδο Μουσουλμάνων σε ολόκληρη την Ευρώπη –με το Βέλγιο να αποκαλείται ήδη «η μουσουλμανική πρωτεύουσα της Ευρώπης!»– και τις ΗΠΑ, την οργάνωσή τους σε συλλόγους και ενώσεις, την όλο και πιο έντονη προβολή αιτημάτων και διεκδικήσεων, τη συνεχή ανέγερση τεμενών, τη συνωμοτική δράση που σύμφωνα με τις αναφορές υπηρεσιών πληροφοριών της Δύσεως γίνεται στους χώρους αυτούς, τη διαμόρφωση αρθρώσεων στο πολιτικό σύστημα –κυρίως στο χώρο της Αριστεράς– και τη μη υποκρυπτόμενη πλέον επιδίωξή τους για την εξάπλωση του Ισλάμ σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στην Ελλάδα έχουμε ήδη αρκετά τέτοια στοιχεία, με ένα πλήθος τέτοιων πολιτιστικών οργανώσεων –μεταξύ αυτών και τουλάχιστον μία που ελέγχεται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα–, ορισμένες μόνο των οποίων αναφέραμε σε πρόσφατο τεύχος των «Επικαίρων». Οι οργανώσεις αυτές έχουν αποκτήσει προσβάσεις και συμμάχους σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, ενώ το θέμα επεκτείνεται πλέον και στην ανέγερση και άλλων τζαμιών – ο ρηξικέλευθος Γ. Καμίνης, τρομάρα του, θέλει άλλα 14 μόνο στην Αθήνα, ο δε Γ. Μπουτάρης μάλλον δεν θα έλεγε «όχι» για κάτι αντίστοιχο στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό που δεν έχουμε και είμαστε τελείως ανυποψίαστοι είναι η πληροφόρηση για τις επιδιώξεις του συγκεκριμένου ισλαμικού ρεύματος και η γνώση των τεχνικών διεισδύσεως και της τακτικής της παραπλανήσεως που ακολουθεί για να αποκοιμίσει τους Έλληνες, αρμόδιους και μη. Οι επικίνδυνες πλέον διαστάσεις αυτού του φαινομένου στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ και τα πρόδρομα σήματα για μεγέθυνση του προβλήματος στην ανοργάνωτη χώρα μας θα αναφερθούν σε επόμενα τεύχη των «Επικαίρων».

ΠΗΓΗ:

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα", στο τεύχος 198

Φάκελος Ισλαμισμός: Μουσουλμανική Αδελφότητα, Σαρία και Τζιχάντ

Μια πρώτη προσέγγιση για τη δράση της οργάνωσης, την πολιτική της ισχύ και την παγκόσμια ατζέντα...

Του Μάνου Ηλιάδη

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ..

Γερμανὸς μεγαλοεκδότης: Ἡ πλειοψηφία τῶν δημοσιογράφων σὲ ΗΠΑ καὶ Εὐρώπη ἐργάζονται γιὰ μυστικὲς ὑπηρεσίες

Ὁ γερμανὸς δημοσιογράφος Udo Ulfkotte τ. ἐκδότης μιᾶς μεγάλης γερμανικῆς ἐφημερίδας ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἑβδομάδα μιὰ συνέντευξη στὸ τηλεοπτικὸ κανάλι Russia Today, ἒπ΄εὐκαιρία τῆς ἐκδόσεως τοῦ τελευταίου του βιβλίου Gekaufte Journalisten (ἐξαγορασμένοι δημοσιογράφοι). Σὲ αὐτὸ του τὸ ἔργο περιγράφει διεξοδικὰ τὴ χειραγώγηση τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν δημοσιογράφων ἀπὸ τὶς ἀμερικανικές ὑπηρεσίες πληροφοριῶν καὶ κυρίως πὼς ἢ Frankfurter Allgemeine Zeitung λειτουργεῖ «ὡς μιὰ πόρνη τῶν συμφερόντων τῆς Washington ποδηγετώντας τοὺς ἀναγνῶστες της πρὸς εὔνοια τῶν ΗΠΑ» διὰ πολλαπλῶν ὀργανώσεων ποὺ χειρίζεται ἡ Washington,ὅπως τὶς Atlantic Bridge,τὴν Τριμερῆ Ἐπιτροπὴ , τὴ γερμανικὴ Marshall Found, τὸ Ἀμερικανικὸ Συμβούλιο στὴ Γερμανία , τὸ Aspen Institute κλπ.

Αὐτὲς οἱ πληροφορίες ἦταν ἔκτοτε ἐπιβεβαιωμένες ἀπὸ τὸν Willy Wimmer τ. Γραμματέα τοῦ Υπ. Ἄμυνας τῆς Γερμανίας ὁ ὁποῖος κατηγόρησε τὸ ἀμερικανικὸ Υπ. Ἐξωτερικών ὅτι παρεμβαίνει στὸν γερμανικὸ τύπο.

Ὁ Udo Ulfkotte, πρώην ἐκδότης μιᾶς ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐφημερίδες τῆς Γερμανίας, τὴν Frankfurter Allgemeine Zeitung, παραδέχθηκε δημόσια ὄτι δουλεύει γιὰ τὴ CIA. Ὅμως ὁ φόβος του γιὰ ἕναν ἐπερχόμενο πόλεμο στὴν....

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ....

Εὐρώπη τὸν ὁδήγησε στὴν ἀπόφαση νὰ ἀποκαλύψει στὸν κόσμο το πὼς λειτουργοῦν τὰ ΜΜΕ ποὺ στὴν οὐσία δὲν εἶναι παρὰ ἑταιρεῖες ποὺ ἀνήκουν στὴν ἄρχουσα οἰκονομικὰ τάξη ἡ ὁποία καὶ τὰ ἐλέγχει.

“Υπήρξα δημοσιογράφος γιὰ περίπου 25 χρόνια καὶ ἐκπαιδεύθηκα στὸ πὼς νὰ λέω ψέματα, νὰ προδίδω καὶ νὰ μὴν λέω τὴν ἀλήθεια στὸ κοινὸ” δήλωσε ὁ Ulfkotte στὸ δορυφορικὸ κανάλι Russia Today.

“Έτυχα τῆς ὑποστήριξης τῆς Κεντρικῆς Ἀμερικανικῆς Ὑπηρεσίας Πληροφοριῶν, τῆς CIA. Γιατί; Διότι εἶμαι φιλοαμερικάνος.”

“Τώρα τὰ Γερμανικὰ καὶ Ἀμερικάνικα ΜΜΕ προσπαθοῦν νὰ φέρουν τὸν πόλεμο στοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης, νὰ φέρουν τὸν πόλεμο στὴ Ρωσία. Εἶναι ταξίδι χωρὶς ἐπιστροφὴ καὶ τότε θὰ ἔρθω ἀντιμέτωπος μὲ τὸν ἑαυτό μου καὶ θὰ πῶ ὅτι δὲν ἦταν σωστὸ αὐτὸ ποὺ ἔκανα στὸ παρελθόν, νὰ χειραγωγῶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ κάνω ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα.”

Δὲν ἦταν σωστὸ οὔτε αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ συνάδελφοί μου καὶ ποὺ ἔκαναν καὶ στὸ παρελθόν. Δωροδοκοῦνται γιὰ νὰ προδίδουν τὸν κόσμο ὄχι μόνο στὴ Γερμανία ἀλλὰ σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη…Φοβᾶμαι πολὺ ὅτι θὰ ἔχουμε ἕνα νέο πόλεμο στὴν Εὐρώπη, καὶ αὐτὴ ἡ κατάσταση εἶναι πολὺ δυσάρεστη… Ὁ πόλεμος ποτὲ δὲν ἔρχεται ἀπὸ μόνος του , ὑπάρχουν πάντα κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ πιέζουν γιὰ πόλεμο καὶ αὐτοὶ δὲν εἶναι μόνο οἱ πολιτικοί, εἶναι καὶ οἱ δημοσιογράφοι...

Προδώσαμε τοὺς ἀναγνῶστες μας, μόνο γιὰ νὰ ἐξωθήσουμε σὲ πόλεμο... Δὲν θέλω ἄλλο πιὰ νὰ κάνω αὐτὸ τὸ πράγμα..Βαρέθηκα μὲ αὐτὴν τὴν προπαγάνδα. Ζοῦμε σὲ μιὰ δημοκρατία τῆς Μπανανίας καὶ ὄχι σὲ μιὰ δημοκρατικὴ χώρα μὲ ἐλευθερία τοῦ Τύπου.”

Ὁ ἴδιος πρόσθεσε ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν δημοσιογράφων ποὺ δουλεύουν στὰ ἑταιρικὰ ΜΜΕ σὲ ΗΠΑ καὶ Εὐρώπη, ἐργάζονται καὶ γιὰ κάποια μυστικὴ ὑπηρεσία καὶ ἡ δημοσιογραφία εἶναι μιὰ κάλυψη.

“Πιστεύω ὅτι αὐτὸ εἶναι ἡ περίπτωση ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς Βρετανούς καὶ Ἰσραηλινοὺς δημοσιογράφους ποὺ ἔχουν μιὰ πολὺ στενὴ σχέση μὲ αὐτὲς τὶς ὑπηρεσίες. Βέβαια εἶναι καὶ οἱ Γάλλοι δημοσιογράφοι…οἱ δημοσιογράφοι ἀπὸ Αὐστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ταιβάν, Ἰορδανία…..ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χώρες”..

Γράφει ὁ Πορφύρης Δ Σταφυλά Π

ΠΗΓΗ:http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2014/10/blog-post_81.html

Το βίντεο σοκ της Γαλλικής τηλεόρασης για το Ισλάμ...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ...

ΠΗΓΗ : https://www.youtube.com/watch?v=BiQWZjfY9qc

*** * ***

Το Ισλάμ διαλύει τη Δημοκρατία στη Γαλλία

To pentapostagma.gr σας παρουσιάζει μία εκτενή ανάλυση της Pravda για τους κινδύνους της πολυπολιτισμικότητας, και την ευθεία απειλή της επιβολής του Ισλάμ στη Γαλλική Δημοκρατία.

Ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Manuel Valls τόνισε πρόσφατα ότι υπάρχει ανάγκη να αναθεωρηθεί η μεταναστευτική πολιτική της Γαλλίας αναφορικά με την εισροή Αφρικανών μεταναστών θέτοντας στο προσκήνιο τα «καυτά» εσωτερικά ζητήματα της χώρας και την ασυμβατότητα του Ισλάμ με τη δημοκρατία.

Η Γαλλία εδώ και αρκετά χρόνια έχει υιοθετήσει την πολιτική της αφομοίωσης των μεταναστών, αν και αποδεικνύεται πλέον με το πέρασμα των ετών ότι η κατάσταση έχει αντιστραφεί και οι γηγενείς κάτοικοι θα πρέπει πλέον να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα..

burka-france311

Σε κυβερνητική συνάντηση που αφιερώθηκε στις κυριότερες προκλήσεις που θα έχει να αντιμετωπίσει η Γαλλία έως το έτος 2025, ο Valls τόνισε ότι οι "δημογραφικές πιέσεις" από την Αφρική αναγκάζουν τη Γαλλία να αναθεωρήσει τις μεταναστευτικές της πολιτικές.

Ο υπουργός πρότεινε την αναθεώρηση του νόμου περί επανένωσης των οικογενειών, νομοθεσία που επιτρέπει στους νόμιμους μετανάστες στη Γαλλία να φέρουν στη χώρα τις συζύγους τους και τα ανήλικα παιδιά τους έπειτα από τη συνεχόμενη παραμονή στη χώρα για 18 μήνες.france_muslim_protest_1_040202

Ο Valls τόνισε επίσης ότι όσο περνούν τα χρόνια θα ήταν ωφέλιμο να αποδειχθεί ότι το Ισλάμ είναι συμβατό με τη Δημοκρατία, όπως φέρεται να δήλωσε σύμφωνα με την Le Parisien.

Η δυσαρέσκεια και απογοήτευση του Γάλλου υπουργού Εσωτερικών είναι απολύτως κατανοητή, καθώς η Γαλλία κλονίζεται διαρκώς από τις διαμαρτυρίες των μουσουλμάνων ως απόρροια της υιοθέτησης αυστηρών περιορισμών στο φόρεμα μπούρκας. Η τελευταία μεγάλη διαδήλωση πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο στην κοινότητα Trapp (σ.σ pentapostagma.gr – προάστιο του Παρισιού). 

islam in france1

Η αφορμή για το μένος των μουσουλμάνων μεταναστών αποτέλεσε η σύλληψη μίας γυναίκας η οποία, παραβαίνοντας την σχετική απαγόρευση, εμφανίστηκε σε δημόσιο χώρο φορώντας μπούρκα. Ο σύζυγος της γυναίκας, που επιχείρησε να χειροδικήσει εναντίον αστυνομικού, συνελήφθη από την αστυνομία.

Ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας είναι εξαιρετικά δημοφιλής στη Γαλλία, και είναι ένθερμος υποστηρικτής του αγώνα κατά της ισλαμοποίησης της χώρας.

Νωρίτερα στο έτος που διανύουμε, μιλώντας στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου για τον εξτρεμισμό, δήλωσε ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα ώστε να προληφθεί η εξάπλωση μίας «παγκόσμιας jihad». Ειδικότερα, ο Vallsσημείωσε ότι θεωρεί απαραίτητο να αντιμετωπιστούν οι μουσουλμάνοι που δηλώνουν ότι ανήκουν στην ομάδα των Σαλαφιστών.

IslamizationFrance

Προειδοποίησε ότι προσπαθούν να αποκτήσουν σφαίρα επιρροής σε διάφορες οργανώσεις, σχολεία, κοινότητες και να κάνουν πλύση εγκεφάλου σε ολόκληρες οικογένειες.

Ο Valls προειδοποίησε ότι η Γαλλία ενδέχεται να απελάσει όλους τους ιμάμηδες και τους κήρυκες από το εξωτερικό που ασκούν κριτική κατά των αξιών της Γαλλικής κοινωνίας και διενεργούν προπαγάνδα κατά των Γάλλων.

ΠΗΓΗ: http://ellinilatris.blogspot.gr/2013/08/blog-post_8100.html