" ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ " [...]

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, Η ΒΕΝΕΤΙΑ 

ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝ ΓΕΝΕΙ… («X.N.» 18-8-11)

O ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Παπαδιαμάντης δεν είναι μόνο επίκαιρος επετειακά, είναι «ζωντανός» πάντα, όχι μόνο για την υπέροχη ιδιόμορφη γλώσσα στην οποία γράφει, αλλά και για τις σκέψεις του που δεν παύουν να είναι επίκαιρες.

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ...

Ο Αριστοτέλης, στα τρία βιβλία του έργου του "ΤΕΧΝΗ, ΡΗΤΟΡΙΚΗ" περιγράφει τη ρητορική τέχνη, τα είδη και τα μέσα της. Ο φιλόσοφος όρισε τη ρητορική ως τέχνη της πειθούς, ταξινόμησε τους τρόπους πειθούς (επίκληση στη λογική, στο συναίσθημα και στο ήθος του ομιλητή) και πρόσθεσε ότι ο ρήτορας μεταχειρίζεται τους ρητορικούς συλλογισμούς, τα ἐνθυμήματα , και τα παραδείγματα . Καθώς, όμως, τα περισσότερα ἐνθυμήματα στηρίζονται σε ειδικούς τόπους , δηλαδή σε προκείμενες προτάσεις που προσιδιάζουν σε έναν συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο, ο φιλόσοφος θεώρησε στο σημείο αυτό αναγκαίο να καθορίσει τα είδη της ρητορικής, ώστε να είναι σε θέση ο ρήτορας να χρησιμοποιεί τους κατάλληλους κάθε φορά τόπους .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΤΕΧΝΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ (1358a36–1359a29)

Τρία είδη ρητορικής υπάρχουν· γιατί τόσων ειδών είναι και οι ακροατές των λόγων. Τρία είναι τα συστατικά στοιχεία ενός λόγου: ο ομιλητής, [1358b] το θέμα για το οποίο μιλάει και, τέλος, αυτός στον οποίο απευθύνεται· αυτός, δηλαδή ο ακροατής, είναι και ο τελικός στόχος του λόγου. Ο ακροατής δεν μπορεί παρά να είναι ή ένας απλός θεατής ή κριτής, κριτής μάλιστα είτε πραγμάτων που έχουν γίνει είτε πραγμάτων που πρόκειται να γίνουν. Για πράγματα που πρόκειται να γίνουν κρίνει π.χ. το μέλος της εκκλησίας του δήμου· (5) γι' αυτά που έχουν ήδη γίνει κρίνει π.χ. ο δικαστής· ο απλός θεατής κρίνει τη δεινότητα του ρήτορα. Υποχρεωτικά, επομένως, τα είδη των ρητορικών λόγων είναι τρία: ο συμβουλευτικός, ο δικανικός και ο επιδεικτικός.

Η συμβουλή είναι ή προτροπή ή αποτροπή· το ένα από αυτά τα δύο δεν κάνουν, πράγματι, (10) πάντοτε και αυτοί που συμβουλεύουν σε ιδιωτικό επίπεδο και αυτοί που μιλούν δημόσια στον λαό; Στη δίκη έχουμε ή κατηγορία ή απολογία· πραγματικά, οι διάδικοι παίζουν υποχρεωτικά ή τον έναν ή τον άλλον από τους δύο αυτούς ρόλους. Στον επιδεικτικό, τέλος, λόγο έχουμε ή έπαινο ή ψόγο.

Ο καθένας τους έχει και τον δικό του χρόνο: ο συμβουλευτικός ρήτορας τον μέλλοντα (15) (γιατί, είτε προτρέπει είτε αποτρέπει, δίνει συμβουλές για πράγματα που πρόκειται να συμβούν), ο δικανικός ρήτορας τον παρελθοντικό χρόνο (γιατί, είτε κατηγορεί είτε απολογείται, ο λόγος του είναι για πράγματα που έχουν ήδη γίνει), ο επιδεικτικός ρήτορας κατά κύριο λόγο τον ενεστώτα (γιατί ο έπαινος ή ο ψόγος όλων τους αναφέρεται σε σύγχρονα γεγονότα), δεν είναι όμως λίγοι και αυτοί που χρησιμοποιούν επίσης τον παρελθοντικό χρόνο (20) ―όταν υπενθυμίζουν πράγματα που έγιναν― ή τον μέλλοντα ― όταν προδιαγράφουν πράγματα που πρόκειται να γίνουν.

Το καθένα από τα είδη αυτά έχει και έναν ιδιαίτερο τελικό στόχο, και καθώς τα είδη είναι τρία, τρεις είναι και οι τελικοί στόχοι. Στόχος του συμβουλευτικού ρήτορα είναι το ωφέλιμο και το βλαβερό (γιατί όποιος προτρέπει, συστήνει αυτό που συστήνει με την ιδέα ότι είναι καλύτερο, και όταν αποτρέπει, αποτρέπει από κάτι που κατά τη γνώμη του είναι χειρότερο)· τους άλλους στόχους τους χρησιμοποιεί συμπληρωματικά: (25) το δίκαιο ή το άδικο, το όμορφο ή το άσχημο. Των δικανικών ρητόρων ο στόχος είναι το δίκαιο και το άδικο, και αυτοί όμως δίπλα σ' αυτόν χρησιμοποιούν συμπληρωματικά και τους άλλους στόχους. Αυτοί, τέλος, που επαινούν ή ψέγουν έχουν για στόχο τους το όμορφο και το άσχημο, και αυτοί όμως συσχετίζουν αυτόν τον στόχο και με τους άλλους στόχους.

Η απόδειξη ότι ο στόχος του καθενός είναι αυτός που είπαμε είναι (30) ότι μερικές φορές ούτε που νοιάζεται ο ρήτορας να συζητήσει τα άλλα αυτά σημεία. Επί παραδείγματι ο δικανικός ρήτορας μπορεί να μην αμφισβητήσει καθόλου ότι η πράξη έγινε ή ότι προκάλεσε ζημία, δεν πρόκειται όμως ποτέ να παραδεχτεί ενοχή για άδικη πράξη· αν το έκανε, δεν θα χρειαζόταν καν να γίνει δίκη. Το ίδιο και οι συμβουλευτικοί ρήτορες: για όλα τα άλλα μπορεί συχνά και να αδιαφορούν, ότι όμως δεν συμβουλεύουν χρήσιμα πράγματα (35) ή ότι αποτρέπουν από χρήσιμα πράγματα, αυτό δεν θα το δέχονταν ποτέ· συχνά δεν νοιάζονται καθόλου να αποδείξουν ότι είναι άδικο να υποδουλώνεις γειτονικούς λαούς και αυτούς που δεν σου έχουν κάνει κανένα κακό. Παρόμοια και αυτοί που επαινούν ή ψέγουν δεν εξετάζουν καθόλου αν η πράξη του τάδε ήταν ωφέλιμη γι' αυτόν ή βλαβερή· [1359a] ίσα ίσα πολλές φορές θεωρούν άξιο επαίνου το ότι, αδιαφορώντας για το προσωπικό του συμφέρον, έκανε κάτι που ήταν όμορφο· επαινούν π.χ. τον Αχιλλέα που πρόστρεξε στον φίλο του τον Πάτροκλο, μολονότι ήξερε ότι ήταν μοιραίο τότε γι' αυτόν να πεθάνει, ενώ μπορούσε να μείνει ζωντανός: (5) για τον Αχιλλέα ο θάνατος αυτού του είδους ήταν πιο ωραίος· το συμφέρον του, βέβαια, ήταν να μείνει στη ζωή.

Από αυτά που είπαμε έγινε φανερό ότι ο ρήτορας είναι ανάγκη να έχει, πρώτα πρώτα, έτοιμες τις προκείμενες προτάσεις του πάνω στα τρία αυτά σημεία. Τα τεκμήρια, τα πιθανά και οι ενδείξεις είναι οι προκείμενες προτάσεις του ρήτορα. Γενικά ο συλλογισμός βασίζεται σε προκείμενες προτάσεις, και το ενθύμημα (10) είναι ένας συλλογισμός που τον αποτελούν προκείμενες σαν αυτές που είπαμε.

Με δεδομένο τώρα ότι δεν μπορεί ούτε να έχουν γίνει στο παρελθόν ούτε να γίνουν στο μέλλον τα αδύνατα πράγματα αλλά μόνο τα δυνατά· με δεδομένο επίσης ότι αυτά που δεν έγιναν ή δεν πρόκειται να γίνουν δεν είναι δυνατό τα πρώτα να έχουν γίνει στο παρελθόν και τα δεύτερα να γίνουν στο μέλλον, υποχρεωτικά και ο συμβουλευτικός και ο δικανικός (15) και ο επιδεικτικός ρήτορας πρέπει να έχουν έτοιμες προκείμενες προτάσεις σχετικές με το δυνατό και το αδύνατο: το πράγμα μπορεί να έγινε ή δεν μπορεί να έγινε; μπορεί να γίνει ή δεν μπορεί να γίνει; Επίσης: Δεδομένου ότι όλοι οι ρήτορες, είτε επαινούν είτε ψέγουν, είτε προτρέπουν είτε αποτρέπουν, είτε κατηγορούν είτε απολογούνται, όχι μόνο προσπαθούν να αποδείξουν αυτά που είπαμε, (20) αλλά και ότι το καλό ή το κακό, το όμορφο ή το άσχημο, το δίκαιο ή το άδικο είναι μεγάλο ή μικρό ―είτε αντιμετωπίζοντας τα πράγματα καθεαυτά είτε συγκρίνοντάς τα μεταξύ τους―, είναι φανερό ότι θα πρέπει να έχουν προκείμενες προτάσεις και για το μέγεθος ή τη μικρότητα, για το μεγαλύτερο ή το μικρότερο ― φυσικά, και από τη γενική άποψη αλλά και για την κάθε επιμέρους περίπτωση· (25) π.χ. ποιο καλό, ποια άδικη ή ποια δίκαιη πράξη είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη ― το ίδιο και για τις υπόλοιπες περιπτώσεις.

Μτφρ. Δ. Λυπουρλής. 2002. Αριστοτέλης. Ρητορική Βιβλίο Πρώτο.

Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια. Θεσσαλονίκη: Ζήτρος.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΟΣ ΤΖΙΧΑΝΤ

Τζιχάντ

Ο διεθνής σήμερα όρος Τζιχάντ (αραβικά:جهاد, IPA: /ʤɪhæːd/) είναι αραβική λέξη που σημαίνει γενικά αγώνας, προσπάθεια^[1], το να μοχθεί κανείς με όλες του τις δυνάμεις ή να αντιμάχεται οποιoδήποτε αντικείμενο αποδοκιμασίας^[2]. Όταν συνοδεύεται από τη φράση "φι σαμπίλ Αλλά[χ]", ( في سبيل الله), η οποία αποδίδεται "για το δρόμο του Θεού", αποκτά ιδιαίτερο νόημα και σημαίνει τον αγώνα για το Θεό^[3]. Αποτελεί ένα από τα κεντρικά δόγματα του Ισλάμ και αναφέρεται ορισμένες φορές ως ο έκτος πυλώνας του, χωρίς όμως να κατέχει πραγματικά μία τέτοια θέση^[4]. Ως θρησκευτικό καθήκον, η τζιχάντ θεωρείται πως ενισχύει την πίστη και αποτελεί ανάλογο της αφοσίωσης του μοναχού στην υπηρεσία του Θεού, όπως ισχύει στονχριστιανισμό. Σε ορισμένα χαντίθ αναφέρεται ως «μοναχισμός του Ισλάμ», «πράξη αγνής αφοσίωσης», καθώς και μία από τις «πύλες του παραδείσου»^[5].

Στο Κοράνιο αναφέρονται τέσσερις βασικές κατηγορίες τζιχάντ με την έννοια του αγώνα, η "τζιχάντ αλ-ναφς" (του ίδιου του εαυτού, - επί της ηθικής ζωής), η "τζιχάντ αλ-λισάν" (της γλώσσας, - επί της θεολογίας), η "τζιχάντ αλ-γιαντ" (του χεριού, - επί των πράξεων) και η "τζιχάντ αλ-σάιφ" (του ξίφους - η δια του πολέμου επβολή)^[6]. Σύμφωνα με ένα χαντίθ, ο Μωάμεθ επιστρέφοντας από μία μάχη είπε στους συντρόφους του πως "Επιστρέψαμε από μία μικρή τζιχάντ (του ξίφους) στη μεγάλη τζιχάντ (του εαυτού)"^[7]. Παρομοίως, η παράδοση των Σούφι αναγνώρισε ως υπέρτατη μορφή τζιχάντ τον πνευματικό αγώνα για επιβολή στα κατώτερα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης^[8], αν και συγχρόνως, βιογραφίες ασκητών της κοινότητας των Σούφι μαρτυρούν πως συμμετείχαν επίσης σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, χωρίς να υποβαθμίζουν ή να αγνοούν τη μικρή τζιχάντ^[9]. Άτομο που εμπλέκεται σε τζιχάντ καλείται μουτζάχιντ (αν και στην καθημερινή χρήση συνήθως παρατονίζεται ως "μουτζαχίντ"), με τον πληθυντικό να είναι μουτζαχεντίν^[10].

Παλαιότερα στον όρο τζιχάντ αποδίδονταν ο πόλεμος προσηλυτισμού για την εξάπλωση του Ισλαμισμού αν και η πλειονότητα των ερμηνευτών του Κορανίου δεν ασπάζονται την συναφή ερμηνεία ότι δηλαδή οι (ορθόδοξοι) μουσουλμάνοι θα πρέπει να διάγουν ολόκληρο το βίο τους διεξάγοντας συνεχείς ιερούς πολέμους. Ο όρος τζιχάντ αποδίδεται συχνά ως "ιερός πόλεμος", ωστόσο υποστηρίζεται ότι η απόδοση αυτή είναι λανθασμένη^[3][11]. Ο όρος ιερός πόλεμος δεν απαντάται στο Κοράνιο, ενώ κατά την ισλαμική θεώρηση, κανένας πόλεμος δεν είναι ιερός^[12]. Η αναγκαιότητα ένοπλης συμπλοκής αναφέρεται σε αρκετούς στίχους του Κορανίου. Ως ιδιαιτέρως ενδεικτικά αναφέρονται τα εδάφια 2:190-193^[13] και 9:5^[14]. Σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία, οι στίχοι αυτοί πρέπει να συσχετίζονται με το μήνυμα του Κορανίου στην ολότητά του^[15]. Στο Κοράνιο δεν απουσιάζουν αναφορές σε μια βίαιη μορφή τζιχάντ, ωστόσο με τον όρο αυτό δεν εννοείται πάντα η εχθροπραξία, ενώ χρησιμοποιείται αυτούσιος σχετικά λίγες φορές για να περιγράψει τη μάχη με το σώμα. Ορισμένοι στίχοι περιγράφουν έναν αμιγώς πνευματικό αγώνα (βλ. ενδεικτικά Κοράνιο 22:78), ωστόσο άλλοι τοποθετούν πνευματικά υψηλότερα όσους πολεμούν (βλ. ενδεικτικά Κοράνιο 4:95).

Από την εποχή του Μωάμεθ, οι λόγιοι του Ισλάμ διέκριναν συνολικά περισσότερες από 14 κατηγορίες τζιχάντ, με αποτέλεσμα η έννοιά της να μην ταυτίζεται απλοϊκά με εκείνη του πολέμου, όπως συχνά πιστεύεται σήμερα. Σύμφωνα με αρκετούς μελετητές η εχθροπραξία αποτελεί μόνο μία από τους διαφορετικούς τύπους τζιχάντ^[16]. Στη σύγχρονη εποχή, η τζιχάντ γίνεται αντιληπτή μέσα από ένα ευρύ φάσμα απόψεων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται συντηρητικές θεωρήσεις με βάση τον κλασικό ισλαμικό νόμο, καθώς και ακραίες τοποθετήσεις που προωθούν τη βία^[17]. H έννοια της τζιχάντ χρησιμοποιήθηκε τόσο για να προάγει την αφοσίωση των πιστών όσο και για τη διεξαγωγή πολέμου προς υπεράσπιση της θρησκείας ή τον προσυλητισμό^[18]. Το σύγχρονο Ισλάμ αποδίδει έμφαση στον εσωτερικό πόλεμο του ανθρώπου και εγκρίνει τη σύρραξη με άλλα έθνη μόνο ως αμυντικό μέσο στην περίπτωση που κινδυνεύει η πίστη^[19]. Στη διάρκεια της ισλαμικής ιστορίας, πόλεμοι εναντίον μη Μουσουλμάνων ονομάζονταν τζιχάντ ώστε να αποκτήσουν θρησκευτική χροιά, αν και προωθούνταν για πολιτικούς σκοπούς^[19].

Αρκετοί είναι οι στίχοι του Κορανίου και των παραδόσεων του Ισλάμ σύμφωνα με τους οποίους ο παράδεισος προσφέρεται σε όσους χάνουν τη ζωή του σε τζιχάντ^[11]. Πολλές ισλαμικές οργανώσεις έχουν επιλέξει ως τίτλο τη λέξη τζιχάντ. Γνωστότερες είναι το Κίνημα της Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη, η Αιγυπτιακή Ισλαμική Τζιχάντ, η Αλ Τζιχάντ της Υεμένης, η Αλ Τζιχάντ του Μπαγκλαντές και η Χαρακάτουλ Τζιχάντ του Πακιστάν.

ΠΗΓΗ : Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ - ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΜΑΣ...

Για τον απληροφόρητο αναγνώστη, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο Ιερός Πόλεμος (Τζιχάντ) και η Σαρία –έγιναν ευρέως γνωστές τα τελευταία χρόνια κυρίως με την ευκαιρία των γεγονότων της Συρίας και της ανατροπής της κυβερνήσεως Μόρσι από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου– ήταν, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, έννοιες που αφορούσαν στο Ιράν, στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Η γενική δε εντύπωση του ευρύτερου κοινού για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν ότι αυτή είναι μια πολιτική οργάνωση οπαδών του Ισλάμ που κήδεται των συμφερόντων των Μουσουλμάνων, με ήπια ισλαμική ατζέντα, η οποία κινείται στο πλαίσιο της Δημοκρατίας και είναι σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό Ισλάμ και την τρομοκρατία.

Στο ίδιο πλαίσιο γενική ήταν μάλλον η εντύπωση ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ αποτελεί μια μικρή μόνο μειοψηφία των Μουσουλμάνων, ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα εξέφραζε τις απόψεις του κύριου ρεύματος των απλών Μουσουλμάνων και ότι όλα αυτά, Μουσουλμανική Αδελφότητα, Σαρία και Τζιχάντ, ήταν σαφώς διαχωρισμένα.

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη με τα παραπάνω. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι σαφώς συνδεδεμένη με τη Σαρία και το Τζιχάντ, δεν εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Μουσουλμάνων, αλλά, λόγω της άριστης και εκτεταμένης οργανώσεώς της –έχει παρουσία σε πάνω από ογδόντα χώρες, κατά άλλες πηγές σε πάνω από εκατό!– και της άφθονης χρηματοδοτήσεως από κράτη του Κόλπου, με πρώτη τη Σαουδική Αραβία, έχει καταστεί η ισχυρότερη παγκόσμια οργάνωση όχι μόνο σε επίπεδο θρησκείας, αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Σύμφωνα δε με εκθέσεις των μεγαλύτερων υπηρεσιών και ασφαλείας του κόσμου, που παρακολουθούν στενά τη δράση της, η πολιτική της ισχύ και η παγκόσμια ατζέντα της θυμίζουν την έκταση και τη μεθοδολογία της πάλαι ποτέ κομμουνιστικής ιδεολογίας και τους ανά τον κόσμο οπαδούς της, με τη διαφορά ότι στη θέση του Κεφαλαίου του Μαρξ και της διαλεκτικής μπήκε το Κοράνι του Μωάμεθ και η πίστη στον Αλλάχ.

Με δεδομένο ότι μεταξύ των κύριων χαρακτηριστικών της δράσεως και της επεκτατικής της στρατηγικής, όπως θα αναφέρουμε σε επόμενο άρθρο, είναι η κατευθυνόμενη μετανάστευση και εγκατάσταση (εποικισμός) Μουσουλμάνων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, η ανέγερση τεμενών και η ίδρυση πλήθους μη κυβερνητικών, δήθεν πολιτιστικών, οργανώσεων –φαινόμενα την παρουσία των οποίων στην Ελλάδα έχουν επισημάνει σε άλλο τεύχος τους τα «Επίκαιρα»– και ενώ η χώρα μας υπό την πίεση των εδώ μουσουλμανικών οργανώσεων, της Τουρκίας του Ερντογάν και των εδώ... λοιπών προοδευτικών δυνάμεων, πειθαναγκάζεται να ανεγείρει το περίφημο ισλαμικό τέμενος της Αθήνας, είναι προφανές ότι το θέμα αυτό θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

«Το Κοράνι είναι το Σύνταγμά μας»

Το «όραμα» για το Ισλαμικό Βασίλειο – Η ιστορία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και οι «αγώνες» για επικυριαρχία

Πριν αναφερθούμε σε άλλο άρθρο στην ιστορία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (στο εξής Μ.Α.), αρκεί να αναφερθούν εν συντομία δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η οργάνωση αυτή δεν είναι καθόλου νέα. Ιδρύθηκε το 1928 από τον Αιγύπτιο δάσκαλο - ακτιβιστή Χασάν Αλ Μπάνα (HassanAlBanna), ooποίος αναφέρεται από πολλές πηγές ως ένθερμος θαυμαστής του Χίτλερ και των Ναζί.

Σύμφωνα με την αρχική διακήρυξη του Αλ Μπάνα, στο Ισλάμ πρέπει να δοθεί ηγεμονικός ρόλος για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Προς το σκοπό αυτό, η Μ.Α. επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα Ισλαμικό Χαλιφάτο (βασίλειο), που θα εκτείνεται από τον παρόντα μουσουλμανικό κόσμο και τελικώς σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Μ.Α. επιδιώκει επίσης να ανατρέψει όλες τις μη ισλαμικές κυβερνήσεις, όπου αυτές υπάρχουν, και να καταστήσει τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) τη μοναδική βάση νομοθεσίας σε ολόκληρη τη Γη. Οι επιδιώξεις αυτές εμπεριέχονται στο μαχητικό σλόγκαν της Μ.Α. «Ο Θεός είναι ο σκοπός μας. Το Κοράνι είναι το Σύνταγμά μας, ο Προφήτης είναι ο αρχηγός μας, ο αγώνας (Τζιχάντ) είναι ο τρόπος μας και ο θάνατος για χάρη του Θεού είναι η υψηλότερη φιλοδοξία μας».

Δεύτερον, σε σχέση με την ανά τον κόσμο δράση της, στην οποία θα αναφερθούμε προσεχώς, στην ίδια την Αίγυπτο που αποτέλεσε για χρόνια προνομιακό πεδίο δράσεως, η Μ.Α. μόνο ήπια πολιτική δεν ακολούθησε. Ενδεικτικά: Το Δεκέμβριο του 1948 μέλος της δολοφόνησε τον τότε πρωθυπουργό Μαχμούντ Φαχμί Νουγκρασί (ΜahmudFahmiNugrashi), με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να απαγορεύσει τη λειτουργία της οργανώσεως και λίγο χρόνο μετά (Φεβρουάριος του 1949) κυβερνητικοί πράκτορες να εκτελέσουν τον Αλ Μπάνα στο Κάιρο. Τον Οκτώβριο του 1954 ένα μέλος της Μ.Α., o Abdul Munim Rauf, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Πρόεδρο της χώρας Νάσερ. Τον Οκτώβριο του 1981, η Μ.Α. σε συνεργασία με την οργάνωση ΙslamGroup δολοφόνησε τον Πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ.

Γενικώς, το θέμα με τη Μ.Α. και γενικότερα το Ισλάμ που εκπροσωπεί δεν έχει καμία σχέση με το επιχείρημα των απολογητών της, ότι άλλο πράγμα το Ισλάμ ως θρησκεία και άλλο οι ακραίοι Μουσουλμάνοι που είναι η μειοψηφία. Γιατί η ουσία είναι πως οι τελευταίοι, που δεν είναι καθόλου λίγοι, είναι πολλαπλώς ισχυρότεροι, άριστα οργανωμένοι, απολαμβάνουν την απεριόριστη οικονομική υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, ενώ το μετριοπαθές Ισλάμ, που δεν διαθέτει τίποτε από άλλα αυτά, έχει περιθωριοποιηθεί τελείως από απόψεως επιρροής.

Όλη η αλήθεια για τη Σαρία και το Τζιχάντ

Οι οπαδοί της Σαρία είναι, εξ αρχής και κατά απόλυτο τρόπο, ενάντια στο Σύνταγμα κάθε χώρας, δεδομένου ότι ο μόνος νόμος, το μόνο κανονιστικό πλαίσιο, είναι η Σαρία. Και τούτο επειδή η Σαρία βασίζεται στο Κοράνι, το οποίο οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι είναι ο αληθής λόγος του Αλλάχ, όπως αυτός τον υπαγόρευσε στον προφήτη Μωάμεθ. Εκτός από το Κοράνι, η Σαρία βασίζεται στα χαντίθ, αποφθέγματα-φράσεις του Μωάμεθ, και σε μια συμφωνημένη ερμηνεία τους από θεολόγους του Ισλάμ.

Η Σαρία υπαγορεύει ότι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να διεξάγουν Τζιχάντ στο διηνεκές μέχρι ο Οίκος του Πολέμου (DarAlHarb), όπου δεν ισχύει η Σαρία, περιέλθει στην κυριαρχία του Οίκου του Ισλάμ (DarAlIslam) ή Οίκου της Υποταγής (στην κυριολεξία), όπου εφαρμόζεται η Σαρία. Αναλόγως των εκάστοτε συνθηκών, η Σαρία επιβάλλει και κατευθύνει τόσο το βίαιο αγώνα (τρομοκρατία κ.λπ. στην εποχή μας) όσο και την προ-βίαιο Τζιχάντ, ή πολιτισμικό Τζιχάντ, γνωστό και ως κρυφό ή, κυριολεκτικώς, Κλεφτό Τζιχάντ (StealthJihad), υπό την έννοια της διεισδύσεως κάποιου σε ένα χώρο χωρίς να γίνει αντιληπτός. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πλαίσιο επιβολής της Σαρία με ήπια μέσα, αυτό προβλέπεται από την ειδική τακτική της βαθμιαίας και της βήμα προς βήμα καθιερώσεώς της, πράγμα που επιχείρησε ο Μόρσι στην Αίγυπτο και άρχισε ήδη να προωθεί και ο Ερντογάν στην Τουρκία, με τις γνωστές αντιδράσεις εναντίον και των δύο.

Ανατροπή καθεστώτων

Οι οπαδοί της στην ουσία συνωμοτούν σε μια ξένη χώρα προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς της και να καταργήσουν το Σύνταγμά της –είναι, δηλαδή, μια καθαρά παράνομη οργάνωση που πρέπει να διώκεται από το νόμο–, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τη Σαρία, η θρησκευτική ελευθερία και άλλα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα και ακόμη η ίδια η έννοια του νόμου που θεσμοθέτησαν άνθρωποι είναι ασύμβατα με το Ισλάμ. Υπό την ίδια οπτική, οποιοδήποτε νομικό σύστημα που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι παράνομο, δεδομένου ότι ο Αλλάχ και μόνο ο Αλλάχ είναι αυτός που παρέδωσε στους ανθρώπους το νόμο. Όλα αυτά δεν είναι καμία ακραία ερμηνεία εξτρεμιστών οπαδών του ριζοσπαστικού Ισλάμ, αλλά θεμελιώδεις αρχές της συγκεκριμένης θρησκείας, η οποία θεωρείται η τέλεια έκφραση της θείας βουλήσεως και δικαιοσύνης.

Όλοι οι πιστοί, ασχέτως της χώρας διαμονής τους, είναι υποχρεωμένοι να υποταχθούν στη Σαρία, ένα σφιχτό κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο ρυθμίζει κάθε πτυχή και λεπτομέρεια της συμπεριφοράς κάθε ανθρώπου, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, και επιβάλλει συγκεκριμένα πρότυπα κοινωνικής, πολιτιστικής, θρησκευτικής, πολιτικής και στρατιωτικής συμπεριφοράς. Φυσικά, όλοι οι Μουσουλμάνοι δεν εφαρμόζουν αυτά που τους υπαγορεύει η θρησκεία τους, αλλά αυτοί που τα εφαρμόζουν έχουν το «ηθικό πλεονέκτημα» απέναντι στους πρώτους ότι η δική τους παραλλαγή του Ισλάμ είναι η αυθεντική.

Στην ουσία, η Σαρία είναι μια αυταρχική ιδεολογία, η οποία ελέγχει κάθε πλευρά της ζωής ενός ανθρώπου, ενώ το Ισλάμ είναι ταυτόχρονα θρησκεία και πολιτική ιδεολογία, η οποία επιβάλλει στους πιστούς της να διεξάγουν τον Ιερό Πόλεμο ή Τζιχάντ. Σε σχέση με αυτό, ορισμένοι ερμηνεύουν το Τζιχάντ –μάλλον παραπλανητικά– ως έναν προσωπικό αγώνα για αυτοπειθαρχία, αυτοθυσία για την προσωπική βελτίωση κάθε οπαδού του και με σκοπό να δοξάσει έτσι τον Αλλάχ. Οι υπόλοιποι ερμηνεύουν το Τζιχάντ όπως αυτό είναι στην πραγματικότητα, ένας ιερός πόλεμος για ένα παγκόσμιο ισλαμικό κράτος, το Χαλιφάτο, το οποίο θα κυβερνάται σύμφωνα με αυτά που επιβάλλει η Σαρία.

Διγλωσσία για το Τζιχάντ

Δύο ιδιαίτερα έγκυρες πηγές είναι διαφωτιστικές και ενδεικτικές της διγλωσσίας που χρησιμοποιεί η Μ.Α. Η πρώτη είναι ένα βιβλίο που εγράφη το 14ο αιώνα από τον AhmadIbnNaibAl-Misri (Εξάρτηση του ταξιδιώτη – Το κλασσικό εγχειρίδιο του Ιερού Ισλαμικού Νόμου), το οποίο αναφέρει: «Τζιχάντ σημαίνει το να κάνεις πόλεμο εναντίον των μη Μουσουλμάνων και ετυμολογικώς προέρχεται από τη λέξη “muhajada”, που σημαίνει πόλεμος για εγκαθίδρυση της θρησκείας» – και αυτό είναι το έλασσον Τζιχάντ. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μεγάλο Τζιχάντ είναι ο αγώνας για την πνευματική βελτίωση του καθενός, με τη Μ.Α. να αντιστρέφει σκόπιμα τις έννοιες και να θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όταν αναφέρονται στο Τζιχάντ εννοούν ότι η πραγματική του έννοια είναι αυτή και όχι ο πόλεμος εναντίον των μη Μουσουλμάνων. Η άλλη πηγή είναι ο Αιγύπτιος Qutb, αρχιθεωρητικός της Μ.Α. (δεκαετία 1950), ο οποίος στο βιβλίο του Οδόσημα αναφέρει ότι «ο λόγος για το Τζιχάντ, ο οποίος περιγράφεται στους στίχους [Σ.Σ.: τους αναφέρει] είναι η εγκαθίδρυση της εξουσίας του Θεού στη Γη, να διευθετήσει τις ανθρώπινες υποθέσεις σύμφωνα με την ορθή καθοδήγηση που παρέχει ο Θεός, η κατάργηση όλων των Σατανικών δυνάμεων και Σατανικών συστημάτων ζωής, να δώσει τέλος στην κυριαρχία του ανθρώπου σε άλλους ανθρώπους, δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Θεού και κανείς δεν έχει την εξουσία να κάνει τους άλλους υπηρέτες ή να κάνει αυθαίρετους νόμους για αυτούς. Αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί για να γίνει Τζιχάντ».

Η Σαρία στην καθημερινή ζωή – Η ποινή θανάτου, ο δημόσιος ραβδισμός και η πολυγαμία

Τα πλέον χαρακτηριστικά και ακραία δείγματα της εφαρμογής της Σαρία στην καθημερινή ζωή προέρχονται από τη Σαουδική Αραβία, η οποία φημίζεται για τις εξαιρετικά αυστηρές σωματικές ποινές που επιβάλλει. Η ποινή του θανάτου μπορεί να επιβληθεί σε μια σειρά από αδικήματα, όπως ο φόνος, ο βιασμός, η ένοπλη ληστεία, η επανειλημμένη χρήση ναρκωτικών, η μοιχεία, η ομοφυλοφιλία, η μαγεία και κυρίως για το έγκλημα της αποστασίας, της εγκαταλείψεως, δηλαδή, του Ισλάμ με σκοπό τον ασπασμό άλλης θρησκείας. Η ποινή του θανάτου εκτελείται διά αποκεφαλισμού, λιθοβολισμού ή εκτελεστικού αποσπάσματος και ακολουθείται από σταύρωση. Από τις 345 αναφερθείσες εκτελέσεις ατόμων στην περίοδο 2007-2010 και οι 345 εκτελέσθηκαν διά δημόσιου αποκεφαλισμού. Δύο εκτελέσεις για μαγεία έγιναν το 2011, ενώ τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχουν αναφορές για εκτέλεση διά λιθοβολισμού (4 έγιναν στο διάστημα 1981-1992). Οι δημόσιοι ραβδισμοί και οι μαστιγώσεις αφορούν σε ελάσσονα παραπτώματα.

Η πολυγαμία (μέχρι τέσσερις γυναίκες) επιτρέπεται, με τον ιδρυτή του κράτους βασιλιά AbulAziz να έχει τα πρωτεία, έχοντας συνάψει πάνω από 200 γάμους. Ο σύζυγος έχει το δικαίωμα να χωρίσει τη σύζυγο ανά πάσα στιγμή, ενώ για να πάρει διαζύγιο μια γυναίκα πρέπει να συμφωνήσει ο σύζυγος. Ο τελευταίος μπορεί επίσης να ασκήσει φυσική βία εναντίον της χωρίς καν να το δικαιολογήσει, και πολλά άλλα γνωστά σε όλους μας. Αυτό που είναι συγκλονιστικό είναι το θέμα των γυναικών για σύναψη γάμου. Στη Σαουδική Αραβία δεν υπάρχει περιορισμός για το ελάχιστο όριο της ηλικίας μιας γυναίκας, και μόνο το 2009 ο Γενικός Μουφτής της χώρας φέρεται να καθόρισε το όριο αυτό στα 10 ή 12 χρόνια.

Μια Αιγύπτια συγγραφέας, η Ν. Νταρβίς, ανέφερε σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή στο CBN ότι κατά το Ισλάμ δεν υπάρχει ελάχιστο όριο ηλικίας των κοριτσιών στο γάμο, η οποία μπορεί να είναι οποιαδήποτε, ακόμη και 5 ετών, με δυνατότητα, μάλιστα, του συζύγου να ολοκληρώσει τις σχέσεις του με την ανήλικη σύζυγό του όταν αυτή φτάσει τα εννέα της χρόνια. Για τους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής της κουλτούρας των άλλων, σημειώνεται ότι, κατά τον ελληνικό νόμο, η σεξουαλική σχέση στην ηλικία των 12 ετών θεωρείται αποπλάνηση ανηλίκου, ενώ κάτω από τα 12 παιδεραστία.

Τα προβλήματα για την Ελλάδα και ο κίνδυνος για την Εθνική Ασφάλεια

Τα παραπάνω αποτελούν ένα γενικό περίγραμμα της ισλαμικής ιδεολογίας και αποβλέπουν στην εξοικείωση του αναγνώστη για την καλύτερη κατανόηση μιας σειράς άρθρων που θα ακολουθήσουν και ορισμένες βασικές έννοιες του επικρατούντος ρεύματος του Ισλάμ (βλ. Μουσουλμανική Αδελφότητα). Σκοπός της αρθρογραφίας αυτής είναι μελέτη των κινδύνων από πλευράς Εθνικής Ασφαλείας, από τη συσσώρευση ενός τεράστιου αριθμού Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λαθρομεταναστών είναι Μουσουλμάνοι.

Μεγάλης σημασίας για τη μελέτη αυτή είναι τα συμπεράσματα και η έκταση των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την καθοδηγούμενη αθρόα είσοδο Μουσουλμάνων σε ολόκληρη την Ευρώπη –με το Βέλγιο να αποκαλείται ήδη «η μουσουλμανική πρωτεύουσα της Ευρώπης!»– και τις ΗΠΑ, την οργάνωσή τους σε συλλόγους και ενώσεις, την όλο και πιο έντονη προβολή αιτημάτων και διεκδικήσεων, τη συνεχή ανέγερση τεμενών, τη συνωμοτική δράση που σύμφωνα με τις αναφορές υπηρεσιών πληροφοριών της Δύσεως γίνεται στους χώρους αυτούς, τη διαμόρφωση αρθρώσεων στο πολιτικό σύστημα –κυρίως στο χώρο της Αριστεράς– και τη μη υποκρυπτόμενη πλέον επιδίωξή τους για την εξάπλωση του Ισλάμ σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στην Ελλάδα έχουμε ήδη αρκετά τέτοια στοιχεία, με ένα πλήθος τέτοιων πολιτιστικών οργανώσεων –μεταξύ αυτών και τουλάχιστον μία που ελέγχεται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα–, ορισμένες μόνο των οποίων αναφέραμε σε πρόσφατο τεύχος των «Επικαίρων». Οι οργανώσεις αυτές έχουν αποκτήσει προσβάσεις και συμμάχους σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, ενώ το θέμα επεκτείνεται πλέον και στην ανέγερση και άλλων τζαμιών – ο ρηξικέλευθος Γ. Καμίνης, τρομάρα του, θέλει άλλα 14 μόνο στην Αθήνα, ο δε Γ. Μπουτάρης μάλλον δεν θα έλεγε «όχι» για κάτι αντίστοιχο στη Θεσσαλονίκη.

Αυτό που δεν έχουμε και είμαστε τελείως ανυποψίαστοι είναι η πληροφόρηση για τις επιδιώξεις του συγκεκριμένου ισλαμικού ρεύματος και η γνώση των τεχνικών διεισδύσεως και της τακτικής της παραπλανήσεως που ακολουθεί για να αποκοιμίσει τους Έλληνες, αρμόδιους και μη. Οι επικίνδυνες πλέον διαστάσεις αυτού του φαινομένου στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ και τα πρόδρομα σήματα για μεγέθυνση του προβλήματος στην ανοργάνωτη χώρα μας θα αναφερθούν σε επόμενα τεύχη των «Επικαίρων».

ΠΗΓΗ:

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα", στο τεύχος 198

Φάκελος Ισλαμισμός: Μουσουλμανική Αδελφότητα, Σαρία και Τζιχάντ

Μια πρώτη προσέγγιση για τη δράση της οργάνωσης, την πολιτική της ισχύ και την παγκόσμια ατζέντα...

Του Μάνου Ηλιάδη

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ - ΤΟΥΡΑΝΙΣΜΟΥ...

Η ιδεολογία του παντουρκισμού-τουρανισμού

Η ιδεολογία του παντουρκισμού-τουρανισμού γεννήθηκε μέσα στα πλαίσια των ζυμώσεων σε κύκλους οι οποίοι επεδίωκαν την ένωση του «τουρκικού» κόσμου και την ανάδειξή του σε παγκόσμια δύναμη. Οι πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στην αποσταθεροποίηση του οθωμανικού κράτους και ανέδειξαν τον κίνδυνο διαμελισμού του στα μάτια της ελίτ που το διοικούσε, συνέβαλε καθοριστικά ώστε αυτή η ιδεολογία να αποκτήσει πρόσθετο νοηματικό περιεχόμενο και χρηστική αξία. Έτσι τώρα η χρήση του παντουρκισμού αποσκοπούσε στην αποτροπή της κατάρρευσης της οθωμανικής πολιτικής δομής και στην εθνική ομογενοποίηση των πληθυσμών της αυτοκρατορίας. Παράλληλα εξακολουθούσαν να γίνονται και αναφορές στην ενότητα ολόκληρου του τουρκικού κόσμου και στην ανάδειξή του σε παγκόσμια δύναμη. Οι εν λόγω ιδεολογίες βασίζονταν σε ρατσιστικού τύπου θεωρίες για την προέλευση διαφόρων λαών που διαβιούσαν στην ευρύτερη περιοχή που έλεγχε το οθωμανικό κράτος. 

Ο βασικός πυρήνας στον οποίο καλλιεργήθηκαν και διαδόθηκαν αυτές οι απόψεις ήταν οι αξιωματικοί του οθωμανικού στρατού. Τα μέσα για την επίτευξη των πολιτικών στόχων των παντουρκιστών ήταν η εξαφάνιση των χριστιανικών ομάδων της αυτοκρατορίας ή ο εξισλαμισμός-εκτουρκισμός τους, και ο εκτουρκισμός των μουσουλμανικών πληθυσμών. Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της κατάρρευσης της αυτοκρατορίας αναδείχθηκαν ρατσιστικές θεωρίες για την τουρκική καταγωγή όλων των κατοίκων της Μικράς Ασίας, σε μια προσπάθεια να νομιμοποιηθεί η ίδρυση ενός εθνικού τουρκικού κράτους στη Μικρά Ασία. Ο τελευταίος κρίκος σε αυτή τη διαδικασία ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος γαλουχήθηκε με αυτές τις ιδεολογίες, και με την άνοδό του στην εξουσία ξεκίνησε μια περίοδος εφαρμογής πολιτικών σκληρού εκτουρκισμού όλων των μουσουλμανικών, όμως εθνοτικά διαφορετικών, κοινωνικών ομάδων αφού προηγουμένως είχε ολοκληρωθεί το σχέδιο της γενοκτονίας-εξαφάνισης των Αρμενίων και των Ελλήνων του Ευξείνου Πόντου. Τα λεγόμενα «Σπίτια του Λαού», που συγκροτήθηκαν με πρωτοβουλίες του Μουσταφά Κεμάλ και που η κρατική κεμαλική ιστοριογραφία περιγράφει ως επαναστατικούς θεσμούς εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης της κοινωνίας, δεν ήταν παρά η θεσμική συνέχεια των ρατσιστικών παντουρκικών οργανώσεων «Τουρκικές Εστίες» και είχαν ως μοναδική επιδίωξη τον νομιμοποιημένο εκτουρκισμό των διαφορετικών εθνικών ομάδων που διαβιούσαν στη Μικρά Ασία.

Αυτό το οποίο πρέπει να τονιστεί είναι το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ηγετικής ομάδας, με αρχηγό το Μουσταφά Κεμάλ, που ίδρυσε την Τουρκία το 1923, ουσιαστικά εμφορούνταν από τις ίδιες ρατσιστικές παντουρκικές ιδεολογίες. 

Η εξάρτηση της ηγετικής αυτής ομάδας από τις μεγάλες δυτικές χώρες, ιδιαίτερα την Αγγλία, είχε σαν αποτέλεσμα να εκτιμήσει ρεαλιστικά τις διεθνείς ισορροπίες και να καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι συγκυρίες δεν ευνοούσαν την πραγμάτωση των παντουρκικών της οραμάτων. Αυτή η εκτίμηση συνέβαλε καθοριστικά στο «πάγωμα» του παντουρκισμού και την περιθωριοποίησή του για ένα διάστημα. Ουσιαστικά δηλαδή ο παντουρκισμός δεν τροποποιήθηκε όσον αφορά το περιεχόμενό του, παρά μόνον περιόρισε τη γεωγραφική του επιρροή στα πλαίσια του νέου τουρκικού κράτους.

Η ιδεολογία αυτή διατηρήθηκε εν υπνώσει μέχρι και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε και αναδείχθηκε εκ νέου σε μια από τις βασικότερες ιδεολογικές συνιστώσες που επηρέαζαν την κοινωνία καθώς και τη λήψη αποφάσεων από την πολιτική ελίτ. 

Πρέπει να τονισθεί ότι κατά τη διάρκεια του Β.Π.Π και υπό την επιρροή των ρατσιστικών παντουρκικών ιδεολογιών, το τουρκικό κράτος επέβαλε τον Φόρο Περιουσίας (varlik vergisi) στους Έλληνες, Αρμενίους και Εβραίους. Αυτός ο φόρος είχε ως αποτέλεσμα τη βίαιη μαζική μεταφορά κεφαλαίου από τους χριστιανούς, κυρίως, στους μουσουλμάνους, με κρατική παρέμβαση. Η περίοδος αυτή ουσιαστικά θεωρείται ως έναρξη της αυτονόμησης και ενίσχυσης του μουσουλμανικού τουρκικού κεφαλαίου, το οποίο μέχρι τότε ήταν εξαιρετικά αδύναμο σε σύγκριση με το μειονοτικό. Αυτή είναι και η περίοδος όπου αρχίζει ο δεύτερος κύκλος του εκπατρισμού-ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μέσα στον 20ο αιώνα, και συγκεκριμένα αυτών από την Κωνσταντινούπολη. 

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η τουρκική εξωτερική πολιτική «φλέρταρε» με το ναζιστικό καθεστώς, ενώ στο εσωτερικό ο παντουρκισμός παρουσίασε σημαντική άνοδο. Εφημερίδες που σήμερα θεωρούνται προοδευτικές στην Τουρκία (π.χ Cumhuriyet) είχαν ταχθεί υπέρ της ναζιστικής Γερμανίας, γεγονός το οποίο αποκαλύπτει και το μέγεθος του ιδεολογικού και πολιτικού μεταμορφισμού στο πολιτικό της σύστημα, ενώ παράλληλα φωτογραφίζει και τα χαρακτηριστικά ενός αυταρχικού καθεστώτος. 

Ήταν και πάλι οι διεθνείς ισορροπίες στη μεταπολεμική περίοδο, όπως και μετά τον Α.Π.Π, καθώς και οι σχέσεις εξάρτησης, που οδήγησαν την πολιτική ελίτ της Τουρκίας να βάλει στον «πάγο» την ιδεολογία και την πρακτική του παντουρκισμού, χωρίς όμως ποτέ να την εξουδετερώσει θεμελιακά. Η ιδεολογία αυτή συνέχιζε να επιβιώνει στο ιδεολογικό οπλοστάσιο του κεμαλικού κράτους, και αναδεικνυόταν όποτε η ελίτ έκρινε πως οι διεθνείς συγκυρίες ευνοούσαν την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή ή ακόμα και σε παγκόσμια δύναμη. Ο παντουρκισμός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο νομιμοποιητικός παράγοντας του κεμαλικού νεοϊμπεριαλισμού. 

Τέτοια είναι και η περίπτωση της δεκαετίας του 1990, όπου η κατάρρευση της ΕΣΣΔ αρχικά συμβάλλει, με την αρωγή και μεγάλων δυτικών κρατών ομολογουμένως, στην ανάδειξη της ιδεολογίας που θα ονομάζαμε νεοπαντουρκισμό και που στοχεύει στην ένωση όλων του «τουρκικών» κρατών και πληθυσμών από τα Βαλκάνια μέχρι και την Κεντρική Ασία. Η ιδέα αυτή θα αποτελέσει βασικό θέμα συζήτησης σε όλες τις πολιτικές ομάδες στην Τουρκία και βεβαίως στον τουρκικό στρατό. Στο εσωτερικό βρήκε σημαντική απήχηση που οδήγησε στην ανάδειξη και την είσοδο στη Βουλή κόμματος που επίσημα διακηρύσσει την παντουρκική ιδεολογία. 

Ο παντουρκισμός-τουρανισμός αποτελεί μια ρατσιστική ιδεολογία η οποία χρησιμοποιήθηκε από το οθωμανικό και το κεμαλικό καθεστώς προκειμένου να αποτραπεί ο εκδημοκρατισμός του πολιτικού συστήματος. Οι διεθνείς συγκυρίες άλλοτε συνέβαλλαν στην ανάδειξη και ενίσχυσή και άλλοτε στην περιθωριοποίηση του. Ποτέ όμως η ιδεολογία αυτή δεν έπαψε να επιβιώνει στην ιδεολογική «εφεδρεία» του τουρκικού κράτους, το οποίο ανάλογα με τις διεθνείς περιστάσεις, την χρησιμοποιούσε για να αναπαράγει τις σχέσεις εξουσίας στο εσωτερικό και να επεκτείνει την πολιτική του επιρροή στο εξωτερικό. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνοδεύουν την χρήση ή περιθωριοποίηση του παντουρκισμού-τουρανισμού: α) Η ιδεολογία αυτή αναδεικνυόταν σε περιόδους ανατροπής των ισορροπιών του διεθνούς συστήματος όπου το οθωμανικό-κεμαλικό κράτος επιδίωκε την ενίσχυση της εσωτερικής του σταθερότητας και την επέκταση της εξωτερικής του επιρροής, θεωρώντας μάλιστα αυτές τις δύο διαστάσεις ως αλληλοεπηρεαζόμενες. Τέτοιες είναι οι περίοδοι του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καθώς και η μεταψυχροπολεμική περίοδος. Στην πρώτη περίοδο ο παντουρκισμός χρησιμοποιήθηκε για να διατηρήσει η οθωμανική αυτοκρατορία την ενότητα και την διεθνή θέση της, ενώ στη δεύτερη και στην τρίτη περίοδο χρησιμοποιήθηκε για να επεκτείνει την επιρροή της σε κράτη και πληθυσμούς που θεωρούσε συγγενικά (Βαλκάνια, Κεντρική Ασία, Μέση Ανατολή). Κοινή επιδίωξη της τουρκικής ελίτ και στις τρεις αυτές περιόδους είναι η ανάκτηση του αυτοκρατορικού ρόλου της Τουρκίας και η ανάδειξή της σε παγκόσμια δύναμη.

β) Η άνοδος του παντουρκισμού είχε πάντα σαν αποτέλεσμα την φυσική εξόντωση χριστιανικών πληθυσμών, κυρίως Ελλήνων και Αρμενίων, και γενικότερα την καταπίεση μειονοτικών ομάδων, οικονομικά και πολιτικά. Στην πρώτη περίοδο-φάση ανάδειξης αυτής της ιδεολογίας (κατάρρευση οθωμανικής αυτοκρατορίας-Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι πληθυσμοί που επηρεάστηκαν αρνητικά ήταν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι, οι οποίοι υπέστησαν πολιτικές γενοκτονίας και βίαιου εκτοπισμού. Στη δεύτερη περίοδο (Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος) υπήρξαν ανάλογες πολιτικές κατά Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και των νήσων Ίμβρου και Τενέδου, Αρμενίων και Εβραίων, που είχαν σαν αποτέλεσμα τη μαζική μεταφορά κεφαλαίου από τις μειονοτικές ομάδες στον μουσουλμανικό πληθυσμό. Παράλληλα σημειώθηκαν και εκτοπίσεις-εξορίες μελών των μειονοτικών ομάδων. Στην τρίτη περίοδο (κατάρρευση ΕΣΣΔ-μεταψυχροπολεμική εποχή) οι Κούρδοι είναι αυτοί που υφίστανται τις επιπτώσεις των κρατικών πολιτικών και της ανόδου της παντουρκικής ιδεολογίας. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις δύο πρώτες περιόδους τα εγκλήματα που πραγματοποιήθηκαν έγινε προσπάθεια από τις ελίτ να αποδοθούν στο «παλαιό» καθεστώς. Στην πρώτη περίοδο οι Κεμαλικοί απέδιδαν ευθύνες στο οθωμανικό καθεστώς ενώ στη δεύτερη περίοδο αποδόθηκαν ευθύνες σε μεμονωμένα πρόσωπα που κατηγορήθηκαν για φιλοναζιστική δραστηριότητα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρο το καθεστώς διαπραγματευόταν με τους Ναζί τα κέρδη της Τουρκίας από πιθανή εισδοχή της στον πόλεμο. Η τρίτη περίοδος βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. 

Παρά τους πολιτικούς μεταμορφισμούς και τις επίσημες προσπάθειες για απόδοση ευθυνών σε πρότερα καθεστώτα και πρόσωπα, ο παντουρκισμός-τουρανισμός ποτέ δεν εξουδετερώθηκε θεμελιακά, μέχρι και σήμερα, και αποτέλεσε μια εν δυνάμει ιδεολογία έτοιμη να αναδειχθεί και να νομιμοποιήσει τον παγκόσμιο αυτοκρατορικό πολιτικό ρόλο που ο στρατός, η γραφειοκρατία και μεγάλο τμήμα της τουρκικής ελίτ επιθυμούσαν να εξασφαλίσουν για την Τουρκία. 

ΠΗΓΗ : 

Από το βιβλίο "Ανάλυση Τουρκικής Εξωτερικής Πολιτικής: Μύθος και Πραγματικότητα", Τόμος Β', Κεφ. 2, Τμήμα Α. Κεφάλαιο 2. Ο παντουρκισμός ως εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής στις τουρκογερμανικές σχέσεις κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ